Büyükdere Caddesi Sağanağı: Kaldırımdan Geçen SUV'un Sıçrattığı Çamur ve İtalyan Takımın Sonu

Salı sabahı, saat tam 08.45.

Büyükdere Caddesi’nin üzerine kurşun rengi ağır ve kasvetli bulutlar çöker.

Gök gürültüsü kulelerin cam cephelerinde korkutucu bir yankı bırakır: Güüüm!

Ve aniden bardaktan boşanırcasına deli bir sağanak yağmur başlar.

Yağmur damlaları asfalta birer mermi gibi çarpar.

Sadece birkaç dakika içinde caddenin tüm rögarları taşar.

Mazgallar sarı çınar yaprakları ve atılmış plastik kahve bardaklarıyla tıkanır.

Kaldırım ile yol arasındaki kot farkı tamamen kaybolur.

Büyükdere Caddesi’nin en sağ şeridi devasa ve bulanık bir çamur gölüne dönüşür.

O sırada kaldırımda kıdemli kurumsal strateji direktörü Hakan Bey yürümektedir.

Üzerinde özel dikim, açık gri renkli İtalyan yün takımı vardır.

Kravatı yüzde yüz saf ipektir. Ayakkabıları hakiki el yapımı deridir.

Saat tam 09.15’te Londra’dan gelen fon ortaklarına kritik bir sunum yapacaktır.

Elinde siyah rüzgar geçirmez lüks bir şemsiye tutar.

Kendini yağmura karşı tamamen korunaklı hisseder.

Fakat sağ şeritte hızla kaldırıma yaklaşan siyah bir SUV vardır.

Aracın devasa lastikleri su birikintisine saatte altmış kilometre hızla dalar.

Kaldırıma doğru dev bir kahverengi tsunami yükselir: Şşşşaaaaak!

Çamurlu, sarı ve yağlı su kütlesi Hakan Bey’i tepeden tırnağa kaplar:

— “Aman Allahım! Ne oldu öyle bir anda?”

— “Hakan Bey iyi misiniz acaba?”

— “İyi miyim Ersin? Görmüyor musun üzerimdeki felaketi?”

— “Sırılsıklam oldunuz efendim, her yeriniz ıslandı.”

— “Sırılsıklam olmak değil bu Ersin, resmen çamura battım!”

— “Araba hiç frene basmadan bastı gitti valla.”

— “Plakasını alabildin mi bari o canavarın?”

— “Su perdesinden hiçbir şey görünmedi Hakan Bey.”

— “Gitti güzelim Milano dikimi kumaş takım!”

— “Pantolonunuz tamamen koyu kahverengi oldu efendim.”

— “Ceketimin sol koluna baksana, çamur damlıyor yere.”

— “Şemsiyeyi aşağıya doğru siper etseydiniz keşke.”

— “Gökten yağan yağmura tuttum Ersin, yerden gelecek çamur dalgasını nereden bileyim?”

— “Haklısınız efendim, kimse böyle bir dalga beklemezdi.”

I. 08.45 Büyükdere Sağanağı ve Tıkanan Rögarlar

İstanbul’un altyapısı bu ani sağanak yağmurlara hiçbir zaman hazır değildir.

Büyükdere Caddesi Türkiye’nin en zengin finans ve bankacılık vadisidir.

Her gün milyarlarca liralık devasa işlem bu caddede gerçekleşir.

Fakat tek bir şiddetli yağmurda cadde Venedik kanallarına döner.

Kaldırımlar daralır. Su birikintileri yarım metre derinliğe kadar ulaşır.

Kaldırımdaki diğer yayalar panikle kaçışır.

Plastik şeffaf yağmurluk satan seyyar satıcılar aniden türer:

“Yağmurluk elli lira, şemsiye yüz lira!” diye bağırırlar.

Hakan Bey kaldırımda kaskatı kesilmiş halde dikilir.

Yüzünden çamurlu su damlaları yavaşça süzülür.

Ağzına hafif acı bir motor yağı tadı gelir.

Tükürür. Şemsiyesini öfkeyle havada sallar:

— “Böyle bir şehir planlaması olabilir mi Ersin?”

— “Maalesef caddedeki drenaj yetersiz kalıyor efendim.”

— “Yetersiz mi? Kule dikmeyi biliyorlar ama bir su borusu döşeyemiyorlar!”

— “Hakan Bey sakin olun lütfen, tansiyonunuz fırlayacak.”

— “Nasıl sakin olayım? Yirmi dakika sonra yönetim kurulu sunumum var.”

— “Toplantıyı yarına erteleyemez miyiz acaba?”

— “Londra ekibi otelden çıktı geldi, erteleme şansımız kesinlikle sıfır.”

— “O zaman hemen bir mağazaya girip yeni takım alalım.”

— “Bu saatte hangi lüks mağaza açık Ersin?”

— “AVM’ler saat ona kadar açılmaz doğru, unuttum.”

— “Ofise bu perişan halde girersem tüm itibarım biter.”

— “Bir çaresini bulacağız efendim, kuleye doğru yürüyelim lütfen.”

II. Kaldırım Kenarında İtalyan Kesim Kruvaze Takım

Kıyafet kurumsal plazada en ölümcül silahtır.

İtalyan kesim bir takım elbise karşı tarafa mutlak otorite hissettirir.

Kumaşın gramajı, dikişlerin zarafeti muhatabınıza açık bir mesaj verir:

“Ben bu piyasanın en tepesindeyim.”

Hakan Bey bu takımı Milano seyahatinde özel bir terziye diktirmiştir.

Tam bin iki yüz euro nakit ödemiştir.

Kumaşı nefes alan saf kaşmir ve ipek karışımıdır.

Fakat şu anda o asil kumaş kanalizasyon suyunu bir sünger gibi emmiştir.

Ceketin ağırlığı iki katına çıkmıştır.

Pantolon bacaklarına yapışır, her adımda vıcık vıcık utanç verici sesler çıkarır:

— “Pantolon paçalarımdan çamur akıyor Ersin.”

— “Ayakkabılarınızın içine de su dolmuş galiba.”

— “Doldu tabii, çoraplarım bataklık gölüne döndü.”

— “Kösele ayakkabı suyu yiyince çeker efendim.”

— “Çekerse çeksin, ayağımı hissetmiyorum zaten soğuktan.”

— “Şu büfeden birkaç rulo peçete alalım hemen.”

— “Peçete bu felaketi temizler mi sanıyorsun gerçekten?”

— “En azından kaba suyunu alırız Hakan Bey.”

— “Kaba olan bu şehir Ersin, çamur sadece doğal sonucu.”

— “Felsefe yapacak vaktimiz kalmadı efendim, kule kapısına varıyoruz.”

— “Ayaklarım buz kesti resmen.”

— “Hızlı adımlarla yürüyün efendim, hareket ısıtır.”

III. Sağ Şeritten Gelen Siyah SUV ve Çamur Dalgası

O SUV caddeden geçen rastgele bir araç değildir.

O araç İstanbul plazalarının mutlak egemenlik simgesidir.

Dört çeker, siyah filmli camlar, iki buçuk tonluk parlak bir çelik canavardır.

Direksiyonundaki sürücü kaldırımdaki yayaları insan olarak görmez bile.

Onun için yayalar manzaradaki önemsiz ve silik karaltılardır.

Gaza basar, su birikintisini zevkle yarar ve ardında bir enkaz bırakır.

Bu durum çok derin sınıfsal bir çatışmadır.

Arabası olan, yürümek zorunda kalan diğer beyaz yakalıyı ezer geçer.

İkisi de aynı dev holdingde çalışıyor olabilir.

Biri kapalı otoparka takım elbisesi kırışmadan girer.

Diğeri kaldırımda kanalizasyon çamuru banyosu yapar.

Plazanın heybetli döner kapısına nihayet yaklaşırlar.

Güvenlik görevlisi kapıyı hürmetle tutar:

— “Hakan Bey! Ne oldu size böyle sabah sabah?”

— “Sormayın Ahmet, yoldan geçen bir canavar yıkadı bizi.”

— “Büyük geçmiş olsun efendim, çok kötü sıçratmış üstünüze.”

— “Lobiye bu çamurlu halde girebilir miyim Ahmet?”

— “Girebilirsiniz tabii efendim, ama mermerler ıslanır, kayabilirsiniz.”

— “Ben kaymaktan değil, rezil olmaktan korkuyorum Ahmet.”

— “Hemen temizlik ekibini çağırayım efendim arkadan paspas atsınlar.”

— “Gerek yok Ahmet, doğrudan asansöre doğru yürüyoruz.”

IV. Islak Mendille Çamuru Sıvama Sanatı

Hızlı adımlarla lobi katındaki VIP lavaboya sığınırlar.

Ersin danışmadan koca bir paket ıslak mendil kapıp yetişmiştir.

Hakan Bey ceketini çıkarıp mermer lavabo tezgahının üzerine serer.

Aynadaki yansıması tam bir dehşet tablosudur.

Islak mendili alır ve ceketin kolundaki çamur lekesine sertçe bastırır.

Fakat ıslak mendil lekeyi temizlemek yerine felaketi büyütür.

Aksine çamuru kaşmir kumaşın derin gözeneklerine iyice yayar.

Açık gri kumaşın üzerinde devasa, siyah bir leke halkası oluşur:

— “Ersin ne yaptın sen! Leke iki katına çıktı resmen!”

— “Bastırmayın dediler Hakan Bey, hafif hafif dokunduracaktınız.”

— “Bunu bana mendili sürmeden önce söylesene be adam!”

— “Büyük panik yaşadım efendim, çok özür dilerim.”

— “Şimdi ne yapacağız? Sol kolum kömür madenine döndü.”

— “Duvardaki kurutma makinesine tutalım mı ceketi?”

— “Çamur kurursa toz olur, etrafa lağım gibi kokar.”

— “Sıvı sabunla yıkasak lavaboda?”

— “Kaşmir kumaş sabunla yıkanır mı be çocuk! Anında çeker ceket.”

— “O zaman ceketsiz girin yönetim kurulu toplantısına.”

— “Gömleğim de farksız değil ki, sırtım komple çamur damlası dolu.”

— “Yelek bulalım otopark görevlilerinden birinden.”

— “Burası uluslararası yatırım bankası Ersin, otoparkçı yeleğiyle mi sunum yapayım?”

— “Kravatınız temiz kalmış en azından efendim.”

— “Kravat temiz olsa ne yazar, altım çamur deryası olmuş!”

O sırada lavaboya başka bir departmanın direktörü girer.

Hakan Bey’in halini görünce bıyık altından kıs kıs güler.

Fakat kurumsal nezaket gereği hemen ciddileşir:

— “Hakan Bey geçmiş olsun, Büyükdere yine yapmış yapacağını.”

— “Sağ olun Murat Bey, kentsel bir tecrübe yaşadık.”

— “İngilizler toplantı odasında sizi bekliyor bu arada.”

— “Biliyorum Murat Bey, hemen çıkıyorum.”

V. Plaza Lobisinde Çamurlu Pantolonla İcra Heyetini Karşılamak

Çaresizlik insanı en cesur kararları almaya iter.

Hakan Bey ceketini tekrar sırtına geçirir.

Ön düğmelerini sonuna kadar ilikler.

Böylece gömleğindeki çamur lekelerini bir nebze olsun gizler.

Fakat pantolondaki felakete yapacak hiçbir müdahale yoktur.

Sol bacak tamamen kahverengi bir çamur zırhıyla kaplanmıştır.

Hızlı asansör kırkıncı kata çıkar. Kulaklar basınçtan tıkanır.

Kapılar açılır. Yönetim katı son derece sessiz ve resmidir.

Kalın yün halılar adım seslerini tamamen yutar.

İngiliz fon yöneticileri büyük cam masada oturmaktadır:

— “Welcome Mr. Hakan, we are ready for the presentation.”

— “Good morning gentlemen, thank you very much for waiting.”

— “Are you alright? Your suit looks a bit… unusual today.”

— “Ah, yes. A little authentic Istanbul morning experience.”

— “Pardon? What kind of experience?”

— “A luxury SUV gave me a free mud bath on Buyukdere Street.”

— “Oh, that’s terrible! City drainage problems?”

— “Exactly. But our operational cash flow is much cleaner than my trousers.”

— “Haha, brilliant! That’s the real corporate spirit!”

İngiliz yöneticiler masada kahkahayı basar.

Ortamdaki soğuk kurumsal buzlar aniden eriyip gider.

Zekice bir mizah, devasa bir imaj krizini büyük bir avantaja çevirmiştir.

Hakan Bey sunum kumandasını kendinden emin şekilde eline alır.

İlk projeksiyon slaytını açar.

Kendine olan güveni adım adım geri gelir.

Çamurlu pantolonuna rağmen dimdik ayakta durarak rakamları açıklar.

VI. Vitrin Camındaki Çaresiz Silüet

Sunum tam iki saat boyunca aralıksız sürer.

Yüz milyon dolarlık sendikasyon kredisi anlaşması başarıyla onaylanır.

Yabancı heyet Hakan Bey’i tek tek tebrik eder, elini sıkar.

Toplantı büyük bir zaferle sonuçlanmıştır.

Heyet ayrıldıktan sonra Hakan Bey geniş toplantı salonunda yalnız kalır.

Tavandan tabana uzanan dev cam cepheye doğru ağır adımlarla yürür.

Aşağıda Büyükdere Caddesi hala gri bir yağmur altındadır.

Trafik tamamen kilitlenmiştir. Araçlar su birikintilerini yara yara ilerler.

Camdaki kendi silüetine dikkatlice bakar.

Üzerindeki bin iki yüz euroluk İtalyan takım elbise resmen heba olmuştur.

Paçalarından kurumuş çamur tozları halıya dökülür.

Ayakkabıları su almaktan biçimini tamamen kaybetmiştir.

Fakat yüzünde derin bir tebessüm belirir:

— “Ersin bana şekersiz sıcak bir filtre kahve getir lütfen.”

— “Hemen getiriyorum Hakan Bey. Gerçekten tebrik ederim, harika bir zaferdi.”

— “Sağ ol Ersin. Büyükdere çamuru bize uğur getirdi galiba.”

— “Takımı özel kuru temizlemeye gönderelim mi efendim?”

— “Gönder Ersin, ama o leke çıkmazsa çerçeveletip odamın duvarına asacağım.”

— “Neden asacaksınız efendim?”

— “Bu caddede ayakta kalmanın bedeli olarak baksın her gelen.”

— “Çok haklısınız Hakan Bey. Büyükdere Caddesi kimseye acımaz.”

— “Acımaz Ersin. Ama biz de bu yolda pes etmeyiz.”

Kahvesinden sıcak ve derin bir yudum alır.

Aşağıdaki siyah ciplere kırkıncı kattan tepeden bakar.

Şehir ne kadar hoyrat olursa olsun, kurumsal irade yoluna devam eder.

Çamur kurur, lekesi kalır.

Fakat plazaların acımasız kariyer savaşı asla durmaz.