Öğle Yemeğinde 'Ben Sadece Çorba İçeceğim' Deyip Hesabı Eşit Bölenler Masası

Saat tam 12.24. Kanyon AVM eksi birinci kat.

Havada yoğun bir espresso kokusu var. Izgara et cızırtıları taş avluda yankılanıyor. Yürüyen merdivenlerden onlarca boyun askılıklı personel akıyor.

Masa altı kişilik. Strateji Danışmanlığı ekibi masaya oturuyor.

Genç analist Mert masanın en ucuna sığınıyor. Cebindeki yemek kartı bakiyesini biliyor: Sadece 145 TL. Ay sonuna daha on bir gün var.

Mert menüyü açmıyor bile. Kararı saniyeler önce verilmiştir.

— “Mert sen ne alıyorsun?”

— “Ben çok aç değilim.”

— “Emin misin, buranın fırınlanmış antrikotu harika.”

— “Yok gerçekten. Ben sadece günün çorbasını içeceğim.”

Mert bu cümleyi bilerek yüksek sesle kurar. Masadaki herkes duysun ister. Bu bir sipariş değildir; açık bir finansal teslimiyet beyanıdır.

Fakat kurumsal dünya merhamet tanımaz. Maslak ve Levent masalarında adalet çoktan ölmüştür.

I. Kanyon Eksi Bir: Çorba Beyanı ve Sessiz Çöküş

Mert’in önünde porselen bir kase durur. Kasede 120 TL değerinde süzme mercimek çorbası vardır. Yanında gelen bayat kruton ekmekleri içine atar.

Masadaki diğer beş kişi menüyü roman gibi okur.

Direktör Ersin Bey menüyü kapatır. Garsona doğru tebessüm eder.

— “Bize ortaya bir trüflü patates kızartması alalım.”

— “Yanına da şu kurutulmuş etli başlangıç tahtası gelsin.”

— “Ben ana yemek olarak antrikot alayım, orta pişmiş olsun.”

Kıdemli Müdür Selin araya girer:

— “Bana da karidesli risotto lütfen.”

— “İçecek olarak taze sıkılmış kereviz elma suyu alabilir miyim?”

Masadaki diğer iki kıdemli de siparişleri yağdırır. Biri somon füme söyler. Diğeri bonfile dilimli ılık kinoa salatası ister.

Mert kaşığını çorbaya yavaşça daldırır. Gözleri masadaki sipariş pusulasına kayar. Kendi kasesi bir nokta gibidir. Diğer siparişler ise devasa bir ziyafet listesidir.

Ersin Bey ekmeği sepetten alır.

— “Mertçim başlasana sıcak sıcak.”

— “İçiyorum Ersin Bey, gayet lezzetli.”

— “Biraz solgunsun, çorbayla enerji toplayamazsın.”

Mert içinden hesap yapar. Masanın sipariş toplamı şu an 4.000 TL’yi aşmıştır. Kendi çorbası sadece yüzde 3 tutmaktadır.

Garson başlangıçları getirir. Ahşap tahta masanın ortasına yerleşir. Üzerinde parmigiano peynirleri ve fümeler parıldar.

— “Mert alsana ortadan çekinme.”

— “Teşekkürler Selin Hanım, çorba bana yetiyor.”

— “Olur mu öyle, tatmalısın mutlaka.”

Mert bir dilim peynir almaz. Çünkü masadaki görünmez kuralı bilir. Ortadan tek lokma alan kişi, o tabağın tam ortağı sayılır. Bu tuzağa düşmeyecektir.

II. Dry-Aged Antrikot ve Trüflü Patates Kuşatması

Saat 12.48 olur. Masaya dumanı tüten dev tabaklar gelir.

Ersin Bey’in antrikotu cızırdayarak önündeki ahşaba konur. Etin kalınlığı en az üç parmaktır. Üzerine eritilmiş biberiye tereyağı dökülmüştür.

Selin Hanım’ın risottosu buram buram parmesan kokar. Yanında gelen buzlu kereviz suyu bardağı terlemektedir.

Mert’in kasesi ise tamamen boşalmıştır. Porselenin dibinde kurumuş iki kaşık mercimek lekesi kalmıştır. Mert boş kaseyi izler. Peçeteyi katlar, açar, tekrar katlar.

Ersin Bey çatalını sallar:

— “Bu çeyrekte marjlarımız yüzde 18 daraldı arkadaşlar.”

— “Maliyet kalemlerini tek tek kısmamız şart.”

— “Operasyonel verimlilik bizim kırmızı çizgimiz.”

Mert şaşkınlıkla dinler. Maliyet krizinden bahseden adam, şu an 950 TL’lik antrikotu çiğnemektedir.

Mert’in bardağına sürahiden ılık su doldurulur. Masadaki herkes maden suyu şişeleri devirmektedir. Cam şişeler ardı ardına açılır: Çıt, pıs!

— “Garson bey, maden suyunu tazeleyin lütfen.”

— “Benimki San Pellegrino olsun.”

Mert terlemeye başlar. Her açılan kapak yeni bir fatura satırıdır. Her dilim patates bir kriz fısıltısıdır.

Masada tatlı siparişleri başlar.

— “Sufleleri iki tane yapalım mı?”

— “Yanına dondurma da ekleyin.”

— “San Sebastian varsa iki porsiyon ortaya alalım.”

Mert gözlerini kaçırır. Masadaki boş kasesini daha uzağa iter. Varlığını unutturmak ister.

— “Mert tatlı yer misin?”

— “Yok Selin Hanım, ben tatlı hiç sevmem.”

— “Aa şaka gibi, şekeri bıraktın galiba?”

— “Evet, sağlık için dikkat ediyorum.”

Mert yalan söyler. Gerçekte sağlığı değil, banka hesabındaki sıfır bakiyesi can çekişmektedir.

III. ‘Benim Multinet Geçiyor mu?’ Tiyatrosu

Saat 13.12. Ziyafet sona erer. Tabaklar geriye itilir, peçeteler buruşturulup masaya bırakılır.

Garson deri hesap cüzdanını masanın ortasına bırakır: Şlak!

O an masada ölüm sessizliği başlar. Az önce projeleri havada uçuran direktör birden telefonuna dalar.

Kıdemli müdür Selin çantasında ruj aramaya başlar. Diğer uzman tavan lambalarına bakar.

Mert kıpırdamaz. Hesap cüzdanı masanın tam merkezindedir. Tıpkı pimi çekilmiş bir el bombası gibi bekler.

Sonunda Ersin Bey başını telefondan kaldırır. Cüzdanı kendine çeker. Küçük adisyon fişini parmaklarıyla açar.

Gözlerini kısarak toplama bakar.

— “Evet arkadaşlar, ne gelmiş bakalım.”

— “Toplam 5.400 TL.”

Mert’in kalbi sıkışır. 5.400 TL. Mert’in çorbası 120 TL’dir. İki dilim ücretsiz masaya gelen ekmekle doymaya çalışmıştır.

Ersin Bey cebinden cüzdanını çıkarır.

— “Buranın Sodexo terminali bozuktu değil mi?”

— “Evet Ersin Bey, sadece kredi kartı çekiyorlar.”

— “Neyse ya, ben şirketin kurumsal kartıyla çekemem şimdi bunu.”

— “Şahsi kartımdan tek çekim yapayım.”

Ersin Bey siyah parlak kredi kartını deri kılıfa koyar. Garsona doğru el sallar.

— “Tek çekim lütfen.”

Kart terminale yaklaşır: Bip! Fiş iki parça halinde uzar.

Mert içinden dua eder: “Lütfen bana çorbanı ver desin. Lütfen sadece 120 TL istesin.”

Fakat kurumsal Türkiye’nin plazalarında adalet böyle işlemez. Masada acımasız bir aritmetik devreye girmek üzeredir.

IV. Hesap Günü: ‘Uğraşmayalım, Düz Eşit Bölelim’ Darbesi

Ersin Bey kartını cebine yerleştirir. Masaya döner, babacan bir gülümseme takınır.

— “Gençler hiç küsuratla uğraşmayalım.”

— “Altı kişiyiz değil mi?”

— “Evet Ersin Bey, altı kişiyiz.”

— “5.400’ü altıya bölünce 900 TL yapıyor.”

— “Kişi başı düz dokuz yüzer atın bana.”

— “Hemen Fast ile yollarsınız, hesap kapanır.”

Mert’in kanı çekilir. Kulaklarında bir uğultu başlar.

Dokuz yüz Türk Lirası.

Mert sadece bir kase mercimek çorbası içmiştir. Çorbanın menü fiyatı 120 TL’dir. KDV dahil olsa bile 130 TL etmez.

Mert şu an masadaki antrikotun üçte birini ödemektedir. Trüflü patatesin parasını vermektedir. İki porsiyon San Sebastian cheesecake’e sponsor olmuştur.

Mert derin bir nefes alır. Dudakları titrer. Cesaretini toplamaya çalışır.

— “Ersin Bey…”

— “Efendim Mertçim?”

— “Ben aslında sadece çorba içmiştim ya.”

Masada bir anlık donma yaşanır. Çatallar havada kalır.

Selin Hanım başını çevirir. Gözlerinde hafif bir küçümseme belirir.

— “Ay Mertçim ne olacak ya?”

— “Biz bir ekibiz şurada.”

— “Grup yemeğinde öyle tek tek hesap mı ayrılır?”

— “Çok çirkin durur garsonun önünde.”

Ersin Bey araya girer. Ses tonu yumuşak ama öldürücüdür.

— “Mert haklı Selin, çocuk çorba içti.”

— “Tamam Mert, sen sekiz yüz at o zaman.”

— “Yüz lira benden olsun sana jest.”

Sekiz yüz lira. 120 TL’lik çorbanın indirimli plaza fiyatı sekiz yüz lira olmuştur. Ersin Bey yüz liralık ‘büyük lütuf’ sunmuştur.

Mert yutkunur. İtiraz edecek gücü kalmamıştır. Ekip ruhunu bozan, ‘uyumsuz’ ve ‘cimri’ junior yaftası yemek istemez. Performans dönemine sadece iki ay kalmıştır.

— “Tamam Ersin Bey, teşekkürler. Hemen atıyorum.”

V. Fast-IBAN Travması ve Tuvalet Aynası Yüzleşmesi

Saat 13.35. Ofise dönüş yolu.

Yürüyen merdivenlerde herkes neşelidir. Ersin Bey karnını okşar. Selin Hanım kahve zincirine doğru yönelir.

Mert ise telefonunu çıkarır. Mobil bankacılık uygulamasını açar.

Vadesiz mevduat hesabı bakiyesi: 184,50 TL.

Sekiz yüz lirayı ödeyemez. Para yetersizdir.

Mert mecburen ek hesap limitine girer: KMH hesabı. Yüzde 5 faizle borçlanır.

Ersin Bey’in IBAN’ını kopyalar. Açıklama kısmına yazar: “Öğle yemeği Mert”.

Gönder tuşuna basar. Ekranda yeşil onay işareti çıkar: 800,00 TL transfer edildi.

Mert 120 TL’lik çorba için 680 TL faizli kredi kullanmıştır. Direktörün bifteğini taksitlendirmiştir.

Ofis katına çıkarlar. Mert doğruca lavaboya gider.

Karasu kaplı aynaya bakar. Yüzü kireç gibi beyazdır.

Musluğu açar, soğuk suyu yüzüne çarpar.

Kendi kendine fısıldar:

— “Bir daha seninle yemeğe çıkanın…”

Kapı açılır. İçeri kıdemli uzman Burak girer. Ellerini yıkamaya başlar.

— “Mert naber ya, yemek çok iyiydi değil mi?”

— “Harikaydı Burak. Çorba çok doyurucuydu.”

— “Haftaya cuma da Sanayi Mahallesi’ne gidelim diyoruz.”

— “Orada efsane bir kuzu kaburgacı var.”

— “Kişi başı bin beş yüz falan tutar ama değer.”

Mert donuk bir ifadeyle Burak’a bakar.

— “Ben gelemem Burak.”

— “Neden, işin mi var?”

— “Yok, diyetisyene başladım.”

— “Sadece evden getirdiğim salatalığı yiyeceğim.”

Mert tuvaletten çıkar. Masasına doğru yürür. Masasında soğuk bir pet şişe su beklemektedir.

VI. Mutfak Barikatı: Sefer Tası ve Gizli İttifak

Saat 15.10. Açık ofisin arka mutfağı.

Mert kahve makinesinin önünde durur. Boş fincanı tezgaha koyar.

Yanına veri analisti Zeynep yaklaşır. Elinde siyah bez bir çanta vardır.

Zeynep etrafına bakar. Fısıltıyla konuşur:

— “Mert, sen de mi Kanyon kurbanısın?”

— “Nereden anladın Zeynep?”

— “Yüzün sapsarı. Ekip seni yine masaya meze etmiş.”

— “Sadece çorba içmiştim. Sekiz yüz lira ödedim.”

Zeynep başını sallar. Derin bir iç çeker. Çantasından cam saklama kabını çıkarır.

— “Geçen ay bana da aynısını yaptılar.”

— “Sadece soda söyledim, bin iki yüz lira kilitlediler.”

— “O günden beri bu mutfaktan dışarı adım atmıyorum.”

Saklama kabının kapağını açar: Pıt. İçinde haşlanmış nohut ve kinoa vardır.

— “Evden getiriyorum Mert. Gizlice mikrodalgada ısıtıyorum.”

— “Kimse görmesin diye de peçeteyle kapatıyorum.”

— “Yoksa hemen laf sokuyorlar.”

— “Ne diyorlar?”

— “Kurumsal kimliğe yakışmıyormuş. Ekiple kaynaşmıyormuşum.”

Mert tezgaha yaslanır. Başını sallar.

— “Haklısın. Kaynaşmanın bedeli haftalık sekiz yüz lira.”

— “Ben bu parayla pazardan bir haftalık erzak alırım.”

Zeynep nohut kabını mikrodalgaya atar. Düğmeyi çevirir. Fırın hafifçe vızıldar.

— “Yarın sana da koyayım mı Mert?”

— “Ne koyacaksın?”

— “Mercimekli bulgur pilavı yaptım. Fazlası var.”

— “Gerçekten mi? Çok sevinirim Zeynep.”

— “Tamam, saat on ikide burada buluşalım.”

— “Kimseye söyleme ama. Direktör duyarsa küser.”

— “Merak etme, aramızda sır olarak kalacak.”

Mert fincanına filtre kahve doldurur. İlk defa yüzü güler.

Plaza canavarına karşı ilk direniş başlamıştır. Silahları ise cam saklama kapları ve haşlanmış mercimektir.

Artık Kanyon’un 5.000 TL’lik adisyonlarına boyun eğmeyeceklerdir. Direktörler antrikotlarını kendi ceplerinden ödeyecektir.