Büyükdere Caddesi’ndeki plazanın otopark girişinde plaka kamerası yeşil ışığı yakar, hidrolik bariyer kalkar ve araçlar spiral beton tünele dalar. İlk koku rutubetli brüt betondur, ardından yanık balata ve dizel. Yeşil epoksi zeminde lastikler çığlık atar: ciiik… ciiik… Her helezonda gün ışığı biraz daha silinir, floresanın soğuk beyazı başlar.

Yukarıdaki kırk katlı cam kule ne kadar eşitlikçi görünürse görünsün, yerin altındaki dört kat bir kast sistemidir.

Sınır Muhafızları

Saat 08.35. Rampanın ilk dönemecinde telsizli güvenlik görevlisi turuncu copunu kaldırır.

“Pardon beyefendi! Eksi bire giremezsiniz, burası tahsisli alan. Eksi üçe veya eksi dörde devam edin.”

Uzman camı indirir, alnındaki teri siler.

“Aşağıda yer kalmamış! Dördüncü turu atıyorum, spiral rampada başım döndü. Dokuzda toplantım var!”

“Genel müdür yardımcılarının yerleri rezerve. Eksi dörde inin.”

“Aşağıda hiç ışık yok ki!”

“Telefonun flaşını açın beyefendi.”

Arkadaki araç kornaya basar: “Kardeşim ilerlesene! Rampada kaldık, debriyaj yandı!” Cop karanlık derinlikleri işaret eder.

Eksi Birin Aristokrasisi

Eksi birinci kat, yönetim kurulunun yerin altındaki kusursuz kopyasıdır. Epoksi her gece makineyle parlatılır. Park yerleri standardın bir buçuk katıdır; iki kolon arasına üç yerine iki araç konur ki kapı açılırken yöneticinin kaşmir ceketine kolon tozu değmesin. Çelik tabelalarda pirinç harfler parlar: “Reserved – CEO”, “Reserved – CFO”, “Reserved – GMY”.

Bu saatte yerlerin yarısı boştur, önlerine krom zincir çekilmiştir. Dolu olanlarda Alman sanayisinin ağır zırhlıları durur: siyah BMW X5’ler, antrasit Audi Q8’ler, gece mavisi Mercedes GLE’ler. Makam şoförleri mikrofiber bezle jant parlatırken fısıldaşır.

“Bizim Genel Müdür on birden önce gelmez. Ama yerini boş tutuyoruz. Duba koymasak alttan gelen uzmanlar hemen burnunu sokuyor.”

“Bizimki de Londra’dan yeni indi. Arabayı kapıya çektirecek.”

Genel müdür öğleden sonra gelse de o otuz metrekare boş bekler. O boşluk, tepe gücün yerdeki gölgesidir.

Filo Cetveli

Plazada saygınlık, bordrodan çok İK’nın filo tablosundaki harfle ölçülür. En altta B segmenti vardır: plastik jant kapaklı Clio ve Egea’lar, aylık yakıt limiti, muhasebenin tek tek sorduğu köprü geçişleri. C segmenti, Corolla ya da Megane, takım liderinin sınıf atlama eşiğidir; rengi kurumsal beyazdır. D segmentinde, Passat ya da 3 Serisi, karartılmış camlar, deri koltuklar ve eksi ikiye park hakkı gelir. En tepede E segmenti ve premium SUV’lar: sınırsız yakıt kartı ve doğrudan eksi bir.

Tedarik zinciri müdürü Hakan bu cetveli bizzat yaşamıştır.

“Geçen ay filom Megane’dan Passat’a yükseldi. Stajyerlerin bana günaydın deme tonu bile değişti. Önceden bariyere kart yetiştiremezdim. Şimdi bariyer beni görünce havaya fırlıyor.”

Eksi Dördün Gladyatörleri

Eksi dördüncü kat plazanın en havasız zindanıdır; şirket arabası henüz çıkmamış uzmanların hayatta kalma arenası. Yirmi altı yaşındaki Zeynep eski Clio’sunun direksiyonunda ter dökerken havalandırma borularının altında son bir boşluk görür. Bu bir park yeri değil, mimari bir tuzaktır: solda dev bir yangın dolabı, sağda köşeleri soyulmuş beton kolon.

Geri görüş kamerası yoktur. Buğulu aynalardan mesafe kestirir. Birinci hamle, ikinci hamle… Dördüncüde arkadaki kornaya basar.

“Hadi be kardeşim! Mesai başladı!”

“Görmüyor musun, kolona girmeye çalışıyorum!”

Sağ çamurluk kolona üç santim kala durur. Tam on iki hamlede araba iki kolonun arasına girer. Ama sürücü kapısı ancak on santim açılır. Zeynep çantasını boynuna asar, vites kolunun üstünden sağ koltuğa tırmanıp öbür kapıdan dışarı fırlar. Ayakkabısının ucu motor yağına değer.

Yan kolondan analist Burak seslenir: “Sen yine iyisin. Ben dün çöp bidonunun arkasına bıraktım, akşama kadar araba çöp koktu.”

Tanımsız Araç

Otoparkın en büyük kabusu bariyerdeki plaka krizidir. Kiralama şirketi bakım döneminde geçici araç verir, kamera plakayı okur ve kırmızı harfler yanar: “Tanımsız Araç – Giriş Yetkisi Yok”. Arkada on beş araçlık konvoy birikir.

“Personelim! On dördüncü kattayım! İkame araç bu, kendi arabam serviste.”

“Geçici bildirim formu doldurdunuz mu?”

“Sabah teslim ettiler, hangi ara doldurayım? Yahu şirketin avukatıyım!”

“Sistem avukat tanımaz beyefendi. Sistem barkod tanır.”

Asansörde Anahtar Teşhiri

Sınıf savaşı asansörde zirve yapar. Eksi dörtten binen terli uzmanlar, eksi birden binen kaşmir paltolu yöneticilerle aynı kabine tıkılır. Yöneticiler SUV anahtarını parmaklarında çevirir, amblemi herkes görsün diye tutar. Eksi dörttekilerin anahtarlıkları ceplerin en dibindedir.

“Selim Bey günaydın, yeni X5 hayırlı olsun.”

“Sağ ol Murat. Koltuk masajı trafikte fena olmuyor. Süspansiyonu da çok yumuşak.”

“Güle güle kullanın efendim. Bizim Passat’lar biraz sert kalıyor.”

Köşedeki Zeynep kabanındaki motor yağı lekesini eliyle kapatır. Kapılar lobide açılır, egzoz kokusu yerini çiçek ve kahveye bırakır, herkes yakasını düzeltir.

On bire doğru genel müdür nihayet gelir. Şoför krom zinciri indirir, X5 otuz metrekarelik boşluğa tek hamlede girer. Eksi dörtte rekor hâlâ on iki hamledir.