Palladium Tower Ataşehir: Anadolu Yakası Finansçılarının AVM Food Court Sürgünü

Perşembe günü, saat tam 12.14.

Ataşehir Kardelen Sokak’ta sert bir rüzgar eser.

Halk Caddesi ile otoyol kavşağının arasında kırk katlı bir cam anıt yükselir.

Burası Palladium Tower’dır. Aukett Swanke mimarlık ofisi binayı tasarlamıştır. LEED Gold yeşil bina sertifikası vardır.

Fakat binanın çevresinde tek bir gerçek sokak bile yoktur.

Burası otoyol viyadükleri, geniş kavşaklar ve beton adalarla çevrilidir.

Küçük bir esnaf lokantası ararsanız bulamazsınız. Bir kuru fasulyeci veya mahalle fırını yoktur.

Saat 12.15 olduğunda kuledeki binlerce çalışan için tek bir rota kalır.

Yandaki devasa küre kubbeli Palladium AVM’nin otomatik kapıları.

Asansörler lobiye dikey bir insan seli boşaltır.

Kartlar turnikelere basılır. Yüzlerce kurumsal uzman kapıdan dışarı fırlar.

Kardelen Sokak üzerindeki yaya geçidi bir anda dolup taşar.

Herkesin hedefi aynıdır. AVM’nin en üst katındaki yemek alanına ilk ulaşan olmak.

Çünkü beş dakikalık gecikme yarım saatlik masa arayışına mal olur.

I. 12.15 Asansör Boşalması: Sokaksız Şehrin Aç Neferleri

Saat 12.15 kurumsal bir seferberlik anıdır.

Palladium Tower’ın yüksek hızlı asansörleri aralıksız çalışır.

Kabinler her seferinde yirmi aç personeli lobiye bırakır.

Plaza Cubes katından inen finans danışmanı Mert arkadaşına seslenir:

— “Hızlı bas adımları Serkan!”

— “Nereye koşuyoruz Mert?”

— “AVM’ye tabii ki. Tavukçunun önünde sıra uzamadan girelim.”

— “Dışarıda başka bir yer yok mu?”

— “Nereye gideceksin Serkan? Sağın TEM otoyolu, solun E-5 bağlantısı.”

— “Bari bir esnaf lokantası olsaydı.”

— “Ataşehir burası Serkan. Burada sokak yok, sadece AVM var.”

— “Eski ofisimiz Kadıköy rıhtımdaydı. Ne güzel günlermiş.”

— “Orada vapurdan inip simit fırınına uğrardık.”

— “Burada ise sadece otoyol bariyeri ve benzin istasyonu görüyoruz.”

— “Şirket vergi avantajı var diye taşıdı bizi buraya.”

— “Vergi avantajı patrona yaradı, mide ağrısı bize kaldı.”

Serkan çaresizce başını sallar.

Eski Kadıköy günlerini hatırlar. Orada ofisten çıkınca çarşıya dalarlardı.

Sıcak çorba içerlerdi. Çınar altında çay yudumlarlardı.

Esnaf selam verirdi, hatır sorardı.

Burada ise tek seçenek döner kapıdan geçip alışveriş merkezine sığınmaktır.

Neon ışıkları altında plastik numaralarla sıra beklemektir.

II. Kardelen Sokak Geçişi: Otoyol Kenarında Yaya Çaresizliği

Kule ile AVM arasındaki mesafe sadece yüz elli metredir.

Fakat bu yüz elli metre tam bir rüzgar koridorudur.

Yüksek binaların arasından esen hava akımı kabanları savurur.

Kaldırım daracıktır. Karşıdan gelen kurye motorları yayaların üzerine sürer:

— “Dikkat et Mert, motor çarpacak!”

— “Kaldırımda bile huzur yok.”

— “Şu otopark girişini geçelim hemen.”

— “Araba çıkıyor, bekle!”

Siyah lüks cipler otopark bariyerinden peş peşe fırlar.

Yayalar egzoz dumanının ortasında bekler.

Soğuk hava yüzleri dondurur.

Nihayet AVM’nin döner kapısına varılır.

Kapının önünde güvenlik dedektörü sırası vardır:

— “Çantaları x-ray cihazına koyun lütfen!”

— “Yemek yemeye geldik memur bey, silahımız yok.”

— “Prosedür böyle beyefendi, montunuzu da çıkarın.”

— “Öğle tatili bitti zaten sıra beklemekten.”

— “Hızlı geçin o zaman.”

Güvenlik barikatı aşılır. Sıcak hava dalgası yüzlere çarpar.

Pop müzik sesleri ve parfüm kokusu koridorları doldurur.

Şimdi yürüyen merdiven maratonu başlar.

III. AVM Food Court Arenası: Titreyen Bip Cihazları

Yemek katına ulaşmak için dört kat yürüyen merdiven çıkılır.

Her katta mağazaların parlak vitrinleri göz alır.

Fakat kimsenin vitrine bakacak hali yoktur. Herkesin karnı guruldar.

Son basamak aşılır. Karşıda devasa yemek arenası belirir.

Burası tam bir kurumsal panayır yeridir.

Metal tepsilerin şıngırtısı kulakları sağır eder.

Tavuk Dünyası, burger zincirleri ve köftecilerin önünde yüz metrelik kuyruklar oluşmuştur.

Herkes ellerindeki yemek kartlarını hazır tutar:

— “Metropol kart geçiyor mu burada?”

— “Sadece Multinet ve Sodexo geçiyor beyefendi.”

— “Hadi ya, cüzdandan kredi kartını çıkar o zaman.”

— “Yemek kartının bakiyesi de bitmiş zaten.”

Mert sıranın sonuna eklenir:

— “Önümüzde kırk kişi var Serkan.”

— “Sipariş verene kadar yirmi dakika geçer.”

— “Verdikten sonra da bekleyeceğiz.”

— “Bip cihazı ne zaman öter acaba?”

— “Yarım saatten önce ötmez o cihaz.”

— “Biz de o sırada masa kapalım.”

Kasiyer kıza sipariş verilir. Pos cihazına kart dokundurulur.

Kasiyer eline yuvarlak siyah bir plastik disk tutuşturur:

— “Siparişiniz hazır olunca bu cihaz titreyecek ve ışık saçacak.”

— “Ne kadar sürer hanımefendi?”

— “En az yirmi dakika sürer beyefendi, çok yoğunuz.”

Mert plastik diski eline alır. Diskin üzerinde kırmızı bir led lamba uyur.

Bu disk, modern ofis çalışanının yeni kelepçesidir.

Cihaz titreyene kadar hiçbir yere ayrılamazsınız.

IV. Masa Avcılığı: ‘Kalkıyor Musunuz Acaba?’ Tacizi

Siparişi vermek savaşın sadece ilk yarısıdır.

Asıl kanlı mücadele masa bulma etabında yaşanır.

Yemek katında tek bir boş sandalye bile yoktur.

Yüzlerce insan ellerinde siyah disklerle masaların arasında devriye gezer.

Bu duruma kurumsal dilde ‘akbaba taktiği’ denir.

Bir bankacı boş sandalyeye şemsiyesini bırakmıştır:

— “Pardon, bu sandalye boş mu?”

— “Dolu beyefendi, arkadaşım çorba almaya gitti.”

— “On dakikadır tek başına oturuyorsun ama.”

— “Arkadaşım sırada diyorum beyefendi, dokunmayın şemsiyeye!”

Mert gözüne başka bir masa kestirir. Masada oturan iki genç son lokmalarını çiğnemektedir:

— “Serkan şu masanın tepesine dikil.”

— “Ayıp olmaz mı adamların başında dikilmek?”

— “Ataşehir’de ayıp yoktur Serkan. Dikilmezsen başkası kapar.”

Mert masanın hemen arkasında durur. Gözlerini tabağa diker.

Masada oturan genç huzursuz olur. Suyundan hızlı bir yudum çeker:

— “Pardon, kalkıyor musunuz acaba?”

— “Daha kahvemizi içmedik birader.”

— “Biz bekleriz, acele etmeyin.”

— “Tepemizde dikilmeyin o zaman, lokma boğazımda kaldı.”

— “Kusura bakmayın, masa yok koca katta.”

Masadakiler dayanamaz. Tepsilerini toplayıp kalkar.

Mert hemen boş sandalyeye çantasını fırlatır:

— “Kaptık masayı! Otur Serkan!”

— “Kendimi çok kötü hissettim Mert.”

— “Boşver vicdanı. Beş dakika sonra bizim başımıza dikilecekler.”

Mert haklıdır.

Daha sandalyeye oturur oturmaz iki kadın analist onların masasının başında biter:

— “Afiyet olsun, çok kalacak mısınız?”

— “Daha yemeğimiz gelmedi hanımefendi!”

— “Olsun, biz şurada bekleyelim.”

V. Sekiz Dakikada Soslu Tavuk Yutma Sanatı

Saat tam 12.44 olur.

Mert’in elindeki siyah disk aniden çılgınca titremeye başlar.

Kırmızı ışıklar yanıp söner: Zzzzzzt! Bip-bip-bip!

Mert sandalyeden fırlar. Tezgaha doğru koşar.

Tepsiyi teslim alır. Tabakta kremalı makarna ve soslu tavuk parçaları durur.

Masaya nefes nefese döner.

Saat 12.46’dır. Mesai başlangıcına tam on dört dakika kalmıştır:

— “On dört dakikamız var Serkan!”

— “Yemeğin sıcaklığından ağzım yanacak.”

— “Üflemeden çiğne, vaktimiz yok.”

— “Tavuk çok sıcak ama.”

— “Çatalla böl hemen, dumanı çıksın.”

İki arkadaş tabağa hücum eder.

Yemek yemek bir zevk olmaktan çıkar. Hızlı bir lojistik operasyona dönüşür.

Makarna çiğnenmeden yutulur. Tavuk parçaları üç lokmada biter.

Boğazları yakar. Plastik bardaktaki gazlı içecek tek dikişte kafaya dikilir:

— “Mert yavaş ye, tıkanacaksın!”

— “Zaman yok Serkan, ekrana yetişmem lazım.”

— “Müdür yine Teams üzerinden durum kontrolü atar.”

— “Aynen öyle. On üç sıfır birde aktif görünmeliyiz.”

— “Yemek sırasında bile çevrim içi olma baskısı yaşıyoruz.”

— “Plazanın kuralı bu, dijital pranga.”

Saat 12.54 olur. Tabak pırıl pırıl temizlenmiştir.

Tüm bu yemek serüveni tam sekiz dakika sürmüştür.

Serkan peçeteyle ağzını siler:

— “Ben ne yedim şu an?”

— “Körili tavuk yedin Serkan.”

— “Hiçbir tat almadım.”

— “Tat almak için değil, hayatta kalmak için yedik.”

— “Mide fesadı geçireceğim şimdi.”

— “Ofiste soda içeriz, kalk koş!”

Tepsiler aceleyle çöp ünitesine bırakılır.

VI. 12.58 Dönüş Koşusu ve Dikey Kuleye Yeniden Kilitlenme

Yemek katından çıkış tam bir tahliye operasyonuna benzer.

Yürüyen merdivenlerden aşağıya doğru hızlı adımlarla inilir.

Saat 12.57’dir.

AVM’nin döner kapısından dışarı fırlanır.

Kardelen Sokak’ın ayazı yüzlere ikinci bir tokat gibi çarpar.

Sıcak yemek katından çıkan bedenler soğuk rüzgarda ürperir.

Adımlar depara dönüşür.

Köşedeki kahve dükkanından hızlıca paket kahve kapmaya çalışan biri sırayı bozar:

— “Bir Americano lütfen, acele olsun!”

— “Kardeşim sıraya gir, hepimiz geç kaldık!”

— “Toplantım var benim, beş yüz bin liralık bütçe bekliyor!”

— “Bizimki bir milyonluk bütçe, arkaya geç!”

Kahveci telaşla kahveyi uzatır. Kahve kapağı tam oturmaz, ele sıcak su damlar.

Palladium Tower’ın döner kapısı görünür.

Giriş turnikelerinin önünde yüz kişilik bir yığılma vardır.

Herkes boynundaki kartı telaşla hazırlar:

— “Kartı bas Mert, 12.59 oldu!”

— “Bastım! Geç hemen!”

Turnike yeşil ışığı yakar: Bip!

İki arkadaş içeri dalar. Saate bakarlar: 12.59.30.

Otuz saniye kala içeri girilmiştir.

Lobi koltuğunda oturan güvenlik amiri gülümser:

— “Yetiştiniz Mert Bey.”

— “Sormayın amir bey, maraton koştuk yine.”

— “Afiyet olsun efendim.”

— “Afiyet değil, mucize oldu.”

Asansör kapıları açılır. Kalabalık yeniden dikey kutuya doluşur.

Kule personeli öğle tatilini böylece noktalar.

Sokaksız, esnafsız ve insansız bir beton vahada bir saat geçmiştir.

Asansör kırkıncı kata tırmanır. Midelerde hafif bir sancı kalır.

Bu sancı sadece sindirilmemiş yemeğin sancısı değildir.

Modern kurumsal hayatın sokaktan koparılmış yalnızlığının sancısıdır.