Pazartesi Sabahı Toplantısında 'Hafta Sonu Neler Yaptık?' İşkencesi

Pazartesi sabahı saat tam 08.57. Maslak 42 Kulesi 14. kat.

Dışarıda yapışkan bir gri sis var. Büyükdere Caddesi yine felç olmuş durumda.

Ofis içi ise tam bir morg sessizliğine gömülü. Floresanlar acımasızca parıldıyor.

Masalarda oturan sekiz personelin ortak bir özelliği var:

Göz altları morarmış. Omuzlar içeri çökmüş.

Herkes iki kupa filtre kahveyi arka arkaya devirmiş. Fakat kafein henüz kana karışmamış.

Mutfaktaki tam otomatik espresso makinesinin önünde uzun bir kuyruk var.

Sırada bekleyenler konuşmuyor. Sadece makinenin öğütücü dişlilerini izliyor: Gıjjjt!

Yulaf sütü kutusu bitmiş. Biri homurdanıyor:

— “Yulaf sütü neden yok yine?”

— “Tedarik zinciri aksadı Burak, laktozsuzla idare et.”

— “Laktozsuz süt beni şişiriyor, stand-up’ta nasıl odaklanacağım?”

— “Odaklanma zaten Burak, ruhumuzu teslim ettik.”

Beyinler rölantide çalışıyor. Kimse konuşmak istemiyor.

Gözler sadece ekrandaki saat ikonunu takip ediyor: 08.58. 08.59.

Ve kapı açılıyor. Takım Lideri Başak Hanım odaya adeta bir fırtına gibi dalıyor.

Yüzünde rahatsız edici derecede yapay bir enerji var.

Elinde rengarenk bir cam su matarası tutuyor.

— “Günaydın takım! Harika bir pazartesi değil mi?”

Odada tek bir kişi bile kıpırdamıyor. Kıdemli analist Kerem kahvesini masaya döküyor.

I. Pazartesi 08.57: Mor Göz Altları ve Titreyen Kafein Kupaları

Pazartesi sabahı açık ofiste hayatta kalmanın ilk kuralı göz temasından kaçınmaktır.

Çünkü göz teması kuran kişi ilk kurban seçilir.

Kerem başını hemen monitörün arkasına eğer.

Yan masadaki junior tasarımcı Nil boş kağıda anlamsız spiraller çizer.

Fakat Başak Hanım için bu sessizlik kabul edilemez bir suçtur.

Ona göre kurumsal takım her saniye “enerjik” ve “çevik” olmak zorundadır.

Masaları çevreleyen toplantı alanına doğru yürür.

Ellerini neşeyle çırpar: Şlak! Şlak!

— “Hadi arkadaşlar, stand-up çemberine toplanıyoruz!”

— “Hemen iki dakika çember olalım.”

Sekiz çalışan sandalyelerinden birer zombi gibi kalkar.

Ayaklar yerde sürünür: Hışır, hışır.

Büyük toplantı odasının ortasında biçimsiz bir halka oluştururlar.

Halkadaki herkes yere, ayakkabı uçlarına bakmaktadır.

Kimsenin konuşacak neşesi yoktur.

II. ‘Hadi Enerjimizi Boost Edelim!’: Stand-Up Çemberi Tuzağı

Başak Hanım çemberin tam ortasında durur.

Kollarını iki yana açar. Gözlerini tek tek ekibin üzerinde gezdirir.

— “Haftaya Jira task’leriyle başlamak istemiyorum.”

— “Önce enerjimizi biraz boost edelim.”

— “Herkes sırayla hafta sonu neler yaptı anlatsın.”

— “Kim nerede nasıl deşarj oldu?”

— “Böylece haftaya pozitif bir mindset ile girelim.”

Kerem içinden söylenir: “Mindset’imiz batsın.”

Yanındaki Onur bıyık altından fısıldar:

— “Kerem hazır ol, yine edebiyat yapacaklar.”

— “Ben bu sefer kesin patlayacağım Onur.”

— “Sakın patlama, performans görüşmesi haftasındayız.”

Bu sözler odadaki havanın anında donmasına yeter.

Çünkü bu soru masum bir sohbet açılışı değildir.

Bu soru, çalışanların kişisel hayatını puanlayan sinsi bir plaza sınavıdır.

“Evde yattım” diyemezsiniz. “Temizlik yaptım” demek vizyonsuzluktur.

“Bütün gün ağlayarak tavana baktım” derseniz İK’ya sevk edilirsiniz.

Herkesin çok sofistike, aşırı zengin ve bol sporlu bir hafta sonu yaşamış olması şarttır.

Başak Hanım parmağını kaldırır. İlk hedefi seçer:

— “Selin senden başlayalım! Yüzün parlıyor, anlat bakalım!”

III. Belgrad Ormanı ve Ekşi Maya Yalanları Borsası

Selin boğazını temizler: Öhö!

Hemen kurumsal sahte gülümsemesini yüzüne yapıştırır.

— “Ay Başakçım, inanılmaz verimli bir hafta sonuydu.”

— “Cumartesi sabah 06.30’da Belgrad Ormanı’ndaydım.”

— “On iki kilometre trail run koştum.”

— “Orman havası bana çok iyi geldi, zihnimi tamamen temizledim.”

— “Pazar günü de evde ekşi mayalı siyez ekmeği pişirdim.”

— “Akşam da Arter’deki çağdaş sanat sergisine uğradım.”

— “Harika bir enstalasyon vardı, herkese tavsiye ederim.”

Kerem Selin’e bakar. Selin’in yalan söylediğini adı gibi bilir.

Çünkü Selin cumartesi gecesi saat 02.15’te WhatsApp’ta çevrimiçiydi.

Muhtemelen evde eşofmanıyla dizi izleyip patates cipsi gömmüştü.

Fakat kurumsal sahne bunu gerektirir. Orman koşusu ve sanat sergisi anlatılmalıdır.

Başak Hanım mest olur.

— “Harikasın Selin! İşte aradığım holistik yaşam bu!”

— “Peki ya sen Onur? Sen neler yaptın?”

Onur hemen sazı eline alır:

— “Ben de Moda sahilinde paddle board yaptım Başak Hanım.”

— “Sonra üçüncü dalga kahvecide cold brew eşliğinde kitap okudum.”

— “Yeni nesil liderlik üzerine çok derin bir eser.”

Sıra ürün yöneticisi Tolga’ya gelir.

Tolga ellerini cebine sokar, havalı bir tavır takınır:

— “Ben Sapanca’da sessizlik inzivasına çekildim Başak Hanım.”

— “Tam yirmi dört saat hiç konuşmadım.”

— “Sadece doğanın sesini dinledim ve bitki çayı içtim.”

Oysa Tolga pazar günü boyunca evde konsol oyunu oynamıştır.

On iki saat boyunca ekrana küfür ederek futbol maçı yapmıştır.

Fakat çemberde her şey bir masaldır. Herkes birer zen keşişidir.

IV. Gerçeklik Çöküşü: Çamaşır Dağı, Kira Kavgası ve Boş Gözler

Sıra yavaşça Kerem’e yaklaşmaktadır.

Kerem’in avuç içleri terlemeye başlar.

Zihninde kendi gerçek hafta sonu canlanır.

Cumartesi sabahı ne yapmıştır?

Ev sahibi aramıştır. Kiraya yüzde 120 zam istemiştir.

Kerem iki saat boyunca telefonda ev sahibiyle kavga etmiştir.

Tansiyonu 16’ya fırlamıştır.

Öğleden sonra bozuk çamaşır makinesinin altına havlu sermiştir.

Tam altı saat boyunca yerdeki kirli suları paspaslamıştır.

Pazar günü ise yorgunluktan yataktan çıkamamıştır.

Akşama kadar battaniyenin altında tırnaklarını yiyerek pazartesi toplantısını düşünmüştür.

Ne Belgrad Ormanı vardır. Ne ekşi maya. Ne de çağdaş sanat.

Sadece sefalet, gürültü ve mutlak bir zihinsel çöküş vardır.

Fakat bunu Başak Hanım’a söyleyebilir mi?

Asla söyleyemez. Söylerse takımın enerjisini düşüren “toksik eleman” ilan edilir.

Halkada sıra Nil’e gelir. Nil genç bir stajyerdir. Henüz yalan söylemeyi öğrenememiştir.

Nil kekeler:

— “Ben… Ben pek bir şey yapmadım.”

— “Evdeydim genelde. Çamaşır falan yıkadım.”

Başak Hanım’ın yüzü bir anda düşer. Kaşları çatılır.

— “Nilcim ama bu çok pasif bir yaklaşım.”

— “Gençsin, hafta sonunu kendine yatırım yaparak değerlendirmelisin.”

— “Ruhunu beslemezsen pazartesi sprint’inde nasıl değer üreteceksin?”

Nil yerin dibine geçer. Yanakları kızarır.

V. Sıra Geldiğinde Yaşanan Zihinsel Kıyamet: ‘Ben Sadece Uyudum’ İtirafı

Ve kaçınılmaz an gelir. Başak Hanım’ın lazer gözleri Kerem’e kilitlenir.

— “Evet Kerem! Takımın kıdemlisi olarak senden harika bir hikaye bekliyorum.”

— “Hafta sonu nasıl şarj oldun?”

Kerem yutkunur. Boğazındaki düğüm büyür.

Bir an için yalan söylemeyi düşünür:

“Ben de Kilyos’ta kite surf yaptım Başak Hanım.”

“Akşam da Fransız Kültür Merkezi’nde felsefe paneline katıldım.”

Fakat yapamaz. İçindeki bıkkınlık o kadar büyüktür ki diline hakim olamaz.

Gözlerini kısar. Başak Hanım’ın tam gözlerinin içine bakar.

— “Başak Hanım, ben hiçbir şey yapmadım.”

Odadaki nefes sesleri kesilir. Selin şok içinde Kerem’e bakar.

— “Nasıl yani Kerem? Hiçbir şey mi?”

— “Evet. Tam kırk sekiz saat boyunca tavana baktım.”

— “Evden burnumu bile çıkarmadım.”

— “Çamaşır yıkadım, bulaşık makinesini boşalttım.”

— “Ev sahibiyle kavga ettim, tansiyon ilacı içtim.”

— “Telefonu da sessize aldım.”

— “Hiç şarj olmadım. Aksine bataryam eksi yüzde 20’ye düştü.”

Toplantı odasında derin bir mezar sessizliği oluşur.

Başak Hanım donakalır. Matarasını tutan eli havada asılı kalır.

Böyle bir cevabı kurumsal metodolojide karşılayacak hiçbir slayt yoktur.

— “Kerem… Sana bir mindfulness koçu ayarlayalım istersen?”

— “Gerek yok Başak Hanım. Bana sadece biraz uyku lazım.”

— “Hafta sonu dinlenmek içindir, yarışmak için değil.”

VI. Sahte Tebessümlerin Ardından Başlayan Gerçek Mesai

Başak Hanım hızla toparlanmaya çalışır. Zoraki bir kahkaha atar:

— “Aha ha! Kerem’in pazartesi mizahı da her zaman çok sivridir!”

— “Neyse, bu ironik paylaşımdan sonra asıl gündemimize dönelim.”

— “Kerem sana bir kahve daha ısmarlayalım da enerjin yerine gelsin.”

Çember anında dağıtılır. Herkes hızla masalarına kaçar.

Selin Kerem’in yanına sokulur. Fısıltıyla konuşur:

— “Kerem sen çıldırdın mı? Kadın bunu not etmiştir.”

— “Etsin Selin. Bıktım artık bu sahte mutluluktan.”

— “Ormanda koşmuşsun güya, ayak bileğin neden sargılı değil o zaman?”

Selin kızarır. Önüne döner.

Masanın altındaki telefonlar titreşir. Gizli Slack kanalı kaynar.

Tolga mesaj atar: “Kerem kralsın, ben de aslında evde börek yiyip uyumuştum.”

Nil yazar: “Kerem Bey çok teşekkürler, beni kurtardınız.”

Onur ekler: “Benim paddle board hikayesi de yalandı, tahtaya bile binmedim.”

Kerem sandalyesine oturur. Bilgisayar ekranını açar.

Önünde kırk yedi okunmamış e-posta beklemektedir.

Üç acil Jira task’ı atanmıştır.

Tam o sırada İnsan Kaynakları’ndan toplu bir e-posta düşer.

Konu: “Pazartesi Sendromuna Karşı Mindful Nefes ve Çevik Yaşam Atölyesi”.

E-postada gülen bir kadın fotoğrafı vardır. Kadın yeşil bir çayırda bağdaş kurmuştur.

Altında kırmızı puntolarla yazar:

“Haftaya enerjik başlamak tamamen sizin seçiminiz! Gülümseyin, şirketimiz sizinle!”

Kerem e-postayı okur. Ardından hiç düşünmeden silme tuşuna basar: Çat!

Saat henüz 09.22’dir.

Hafta sonunun sahte mutluluk tiyatrosu sona ermiştir.

Gerçek plaza cehennemi kapılarını sonuna kadar açmıştır.

Kerem soğumuş kahvesinden bir yudum alır.

Artık tek bir hedefi vardır:

Cuma günü saat 17.59’a kadar hayatta kalmak.

Ve gelecek pazartesi için daha inandırıcı bir “doğa yürüyüşü” yalanı ezberlemek.

Gerekirse internetten sahte orman fotoğrafları indirecektir.

Çünkü plazada hayatta kalmak, gerçeği söylemekten değil; mutluluk taklidi yapabilmekten geçer.