Plaza Kahvesinde Yulaf Sütü Kalmadı Diye Yaşanan Varoluşsal Çöküş: Laktoz Faciası

I. 09.15: Mutfak Otomatı ve Kırmızı İkaz Işığı

Saat tam 09.15.

Maslak 42 on birinci katındaki cam mutfak alanında büyük bir kuyruk oluşur.

Floresan ışıkların altında İsviçre üretimi devasa bir Franke kahve makinesi parlar. Cihazın dokunmatik ekranı renkli simgelerle doludur.

Espresso çekirdek haznesinde kavrulmuş Etiyopya çekirdekleri döner.

Kıdemli kullanıcı deneyimi araştırmacısı Defne makinenin önünde durur.

Elinde seramik, pastel pembe tasarım bir kupa vardır. Bu kupayı Berlin seyahatinden özel seçip almıştır.

Kupanın üzerinde İngilizce minimalist bir slogan yazar: “Mindful Living”.

Gözlerini ekrandaki seçeneklere diker. “Oat Flat White” butonuna parmağıyla tıklar.

Cihazdan mekanik ve kaba bir uyarı sesi yükselir: bip, bip.

Ekranda kırmızı bir ikaz penceresi patlar: “Yulaf Sütü Haznesi Boş. Lütfen İkmal Yapınız.”

Defne’nin parmağı havada asılı kalır.

Gözleri yuvalarından fırlar. Yüzündeki tüm kan anında çekilir.

— “İnanamıyorum, yulaf sütü bitmiş!”

— “Nasıl biter Defne? Daha saat dokuz çeyrek!”

— “Bak işte Pelin, ekranda kocaman kırmızı ışık yanıyor.”

— “Badem sütü butonuna bas bir de.”

— “Bastım Pelin, o da kırmızı yanıyor!”

— “Fındık sütü var mı peki?”

— “Fındık sütü bu şirkete hiç girmedi ki zaten.”

— “Şaka gibi gerçekten, koskoca teknoloji şirketinde yulaf sütü bitti.”

— “Ben bu kafayla toplantıya nasıl gireceğim?”

— “Sakin ol Defne, dolaba bakalım.”

Defne iki elini birden başına koyar.

Sabahın tüm motivasyonu o ekrandaki kırmızı yazıyla birlikte sıfırlanır.

Yulaf sütü olmadan güne başlamak onun dünyasında imkansızdır.

Bu sıradan bir içecek eksikliği değildir. Bu doğrudan bir hayat tarzı çöküşüdür.

II. Oatly Barista Kutusu Dibindeki Son Damla Savaşı

Defne mutfaktaki gri ankastre buzdolabına doğru hızla atılır.

Kapağı iki eliyle çeker: şak.

Buzdolabının soğuk iç raflarını büyük bir telaşla tarar.

Orta rafta gri renkli, karton bir kutu durmaktadır. Üzerinde büyük siyah harflerle “OATLY BARISTA” yazar.

Kutu yana doğru hafifçe yatmıştır.

Defne kutuyu iki parmağıyla havaya kaldırır. Kulağına yaklaştırır, sallar.

İçeriden sadece cılız bir çalkantı sesi gelir. Dipte taş çatlasa yirmi mililitre sıvı kalmıştır.

Tam o anda arkasından marka yöneticisi Berk belirir.

Berk’in elinde de devasa çelik bir termos bardak vardır.

— “Pardon Defne, o kutuyu ben alabilir miyim?”

— “Kutuyu ilk ben buldum Berk!”

— “Fakat benim sabah 09.30’da Dublin ile toplantım var.”

— “Benim de kullanıcı deneyimi atölyem var Berk, ne fark eder?”

— “Sen kahveni öğlen de içersin.”

— “Öğlene kadar migren ağrısından bayılırım ben!”

— “Bölüşelim o zaman Defne, kavgaya gerek yok.”

— “Neyi bölüşeceğiz Berk? Kutuda sadece iki damla süt var!”

— “Birer damla damlatırız espressonun üstüne.”

— “Köpüksüz flat white mı olur Berk? Saçmalama!”

— “En azından rengi kırılır kahvenin.”

— “Ben renk için değil, mikrobiyota dengesi için içiyorum!”

İki uzman buzdolabının açık kapısı önünde birbirine dik dik bakar.

Oatly kutusunun karton köşesi parmakların baskısıyla ezilir.

Nezaket kuralları saniyeler içinde buharlaşır.

Sonunda Defne kutuyu sert bir hamleyle çeker. Kendi bardağının üzerine eğer.

Kutunun dibinden sadece üç damla beyaz sıvı dökülür: pıt, pıt, pıt.

Köpük oluşmaz. Sadece kahvenin yüzeyinde küçük açık renkli bir halka belirir.

Berk arkadan alaycı bir ses tonuyla güler.

III. İnek Sütüyle Yüzleşme ve Biyolojik Dehşet

Buzdolabının alt kapağında bambaşka bir kurumsal gerçek yatar.

Alt rafta sıra sıra dizilmiş mavi renkli kutular durmaktadır.

Üzerinde büyük harflerle “Tam Yağlı Pastörize İnek Sütü” yazar.

Mutfaktaki kalabalık Defne’ye baskı yapmaya başlar.

Arkada bekleyen kıdemli satış uzmanı Murat sabırsızca öne çıkar.

— “Defne Hanım, inek sütü dolu dolapta, koysanıza birini.”

— “Ben inek sütü asla tüketemem Murat Bey.”

— “Neden efendim? Zehir mi bu süt?”

— “Benim bağırsak mikrobiyotam hayvansal laktozu kabul etmiyor.”

— “Biz kırk yıldır içiyoruz Defne Hanım, bir şey olmuyor.”

— “Sizin floranız kalınlaşmış Murat Bey, benimki çok hassas.”

— “Alt tarafı bir fincan kahve içeceksiniz.”

— “O bir fincan kahve beni üç gün şişkinlikten yatırır!”

— “Almanya’ya dışkı testi gönderdim, laktoz intolerasım yüzde 90 çıktı.”

— “Test için kaç para ödediniz Defne Hanım?”

— “Tam 12.000 TL ödedim Murat Bey, sağlığın bedeli olmaz.”

— “Bütün ofis inek sütü içiyor ama.”

— “Bütün ofis karbon ayak izine ortak oluyor o zaman!”

Mutfaktaki herkes bir an durur.

İnek sütü içenler ellerindeki bardaklara suçlu gibi bakar.

Defne mavi kutuyu işaret parmağının ucuyla iter. Sanki kutuda radyoaktif bir madde vardır.

Hayvansal süt içmek onun zihninde ilkel bir eylemdir.

O kendini bitkisel bazlı, modern ve etik bir geleceğe adamıştır.

İnek sütü içmek, taş devrine geri dönmekle eşdeğerdir.

IV. ‘Laktozsuz İçiver Canım’ Provokasyonu

Tam o sırada mutfağa İdari İşler şefi Nalan Hanım girer.

Nalan Hanım plazanın tüm tedarik bütçesini yönetir. Elinde koli açma bıçağı vardır.

Gözlerini devirir.

— “Ne bu tantana sabah sabah?”

— “Nalan Hanım, yulaf sütü bitmiş!”

— “Bitti tabii, haftalık stoğu iki günde tükettiniz.”

— “Yeni koli sipariş etmediniz mi?”

— “Bütçe kısıtlaması geldi Defne Hanım, ay sonuna kadar yok.”

— “Yulaf sütünden tasarruf mu edilir Nalan Hanım?”

— “Yulaf sütünün litresi 110 TL oldu, haberiniz var mı?”

— “Biz bu şirkete milyon dolarlık ciro üretiyoruz!”

— “Şirket de size laktozsuz süt aldı işte, rafta duruyor.”

— “Ben hayvansal gıda tüketmiyorum Nalan Hanım.”

— “Süt süttür Defne Hanım, büyütmeyin bu kadar.”

Nalan Hanım yeşil kapaklı pastörize sütü dolaptan çıkarır. Masaya sertçe koyar: tak.

— “Alın işte, laktozsuz süt. Gaz yapmaz, için gitsin.”

— “Nalan Hanım, laktozsuz süt de inekten çıkıyor!”

— “İnekten çıkıyor ama enzimi parçalanmış işte, için.”

— “Ben endüstriyel çiftliklere karşıyım diyorum!”

— “O zaman kahvenizi sade için Defne Hanım, sırayı tıkamayın.”

Mutfakta derin ve çaresiz bir sessizlik olur.

Nalan Hanım’ın cevabı son derece nettir. İdari İşler yine bürokrasi duvarını örmüştür.

Defne dudaklarını ısırır. Gözleri öfkeden dolar.

Bu şirkette inovasyon sadece afişlerdedir. Gerçek hayatta ise herkes laktozsuz süte mahkum edilir.

V. Maslak 42 Alt Kata İnip 180 TL’lik Yulaf Flat White Kurtarma Operasyonu

Saat 09.28 olur.

Defne teslim bayrağını çekmez. Kule mutfağının vasatlığına asla boyun eğmeyecektir.

Pembe seramik kupasını masasında bırakır.

Kaşmir kabanını kapar. Cep telefonunu eline alır.

Hızlı adımlarla asansör holüne yürür. Çağırma düğmesine art arda basar.

Hedef, Maslak 42 Lezzet Sokağı’ndaki üçüncü dalga butik kahvecidir.

Asansör hızla zemin kata iner. Döner kapıdan dışarı fırlar. Soğuk Maslak rüzgarı yüzüne çarpar.

Butik kahveci dükkanına dalar. İçeride kavrulmuş taze çekirdek ve vanilya kokusu vardır.

Tezgahın arkasındaki dövmeli baristaya doğrudan bakar.

— “Bana acil bir double shot Flat White lütfen.”

— “Süt tercihiniz nedir hanımefendi?”

— “Kesinlikle şekersiz ve glütensiz yulaf sütü olsun.”

— “Yulaf sütü opsiyonumuz artı 45 TL efendim.”

— “Farkı neyse ekleyin, yeter ki gerçek yulaf sütü olsun.”

— “Bardağınız büyük boy mu olsun?”

— “Standart olsun, süt köpüğü yoğun olsun lütfen.”

— “Hesabınız toplam 180 TL tuttu efendim.”

Defne telefonunu temassız pos terminaline dokundurur: bip.

Hesaptan 180 TL anında uçar.

Bu tutar bir bardak kahve için fahiş bir ücrettir. Ancak Defne zerre kadar pişmanlık duymaz.

Çünkü o para kahveye verilmemiştir.

O para kişisel saygınlığa, sınıfsal kimliğe ve bağırsak huzuruna ödenmiştir.

Barista yulaf sütünü çelik potta buharla köpürtür: cıssss.

Süt kreması kahvenin üzerine zarif bir lale motifiyle dökülür.

Sıcak kupanın kokusu tüm kafeye yayılır. Defne bardağı iki eliyle kavrar. İçindeki huzur anında yerine gelir.

VI. Masaya Zaferle Dönüş: Karton Bardaktaki Sınıfsal Tatmin

Saat tam 09.42.

Defne elinde kahverengi mat karton bardakla kule turnikelerinden içeri süzülür.

Karton bardağın üzerinde kahvecinin siyah minimalist logosu parlar.

Asansör yukarı çıkar. Bardağı göğüs hizasında gururla tutar. Herkes o logoyu net şekilde görsün ister.

On birinci kata ulaşır. Şifreli cam kapıdan açık ofise adım atar.

Koridorda adeta bir moda haftasında yürür gibi salınır.

Mutfak alanının cam bölmesinin önünden geçer.

Orada hala inek sütüyle açık kahve yapmaya çalışan personeli süzer.

Yüzünde derin bir merhamet ve sınıfsal üstünlük tebessümü belirir.

Kendi masasına kurulur. Bardağın siyah plastik kapağını hafifçe aralar.

Kremamsı yulaf köpüğünden ilk yudumu alır. Sıcak sıvı damağından kadife gibi kayar.

Yan masadaki arkadaşı Pelin hayranlıkla bardağa bakar.

— “Defne, Lezzet Sokağı’na mı indin sen?”

— “Evet Pelin, şirket otomatındaki o endüstriyel süte mahkum olamazdım.”

— “Çok pahalı değil miydi canım?”

— “Bedenime ve bağırsaklarıma saygım paradan daha değerlidir Pelin.”

— “Yulaf köpüğü ipeksi görünüyor gerçekten.”

— “Lale motifi bile çizdiler Pelin, inanılmaz bir lezzet dengesi.”

— “Ben de inip alsam mı acaba?”

— “Kesinlikle in, o inek sütü insanı zehirler.”

Defne bardağı klavyesinin tam sağına koyar.

Logonun tüm koridora doğru bakmasını özellikle sağlar.

Bu karton bardak açık bir statü sembolüdür.

Şirketin sağlayamadığı konforu kendi parasıyla satın almıştır.

Telefonunu çıkarır. Kahve bardağının ve laptopunun fotoğrafını çeker.

Fotoğrafı Instagram hikayelerine yükler. Altına küçük yeşil bir yaprak emojisi koyar: “Sabah yakıtım”.

Ekip arkadaşlarından hemen alev emojili beğeniler gelir. Herkes bu küçük zaferi sessizce takdir eder.

Ekranındaki tasarım yazılımını açar. İlk e-postayı hızla yanıtlamaya başlar.

Kriz çözülmüştür. Dünya bir bardak yulaf sütü sayesinde yeniden dengesine kavuşmuştur.

Yarın sabah otomat yine boş kalacaktır. Fakat Defne savaşın mutlak galibi şeklinde yoluna devam edecektir. Her sabah o asansörle aşağıya inmeye hazırdır.