Şirket Servisinde Arka Dörtlü Koltuk Mafyası ve Çeteleşme: Sekiz Yıllık Hat İktidarı

I. 18.05: Otopark -2 ve Beylikdüzü Servis Sprinti

Saat tam 18.05.

Maslak Sun Plaza’nın eksi ikinci otopark katında yoğun bir egzoz kokusu yükselir.

Beton sütunların arasında yirmi iki adet beyaz servis minibüsü sıralanmıştır. Motorlar rölantide homurdanır.

Tüm araçların egzoz borularından mavi bir gaz dumanı fırlar.

En dip peronda yirmi yedi kişilik beyaz bir Isuzu minibüs durur. Ön camındaki mavi ışıklı tabelada “BEYLİKDÜZÜ — E-5 EKSPRES” yazar.

Asansörler bu saatte asla beklenmez. Çünkü kabinler her katta sekiz dakika oyalanır.

Beyaz yakalılar yangın merdivenlerine hücum eder. Demir basamaklar yüzlerce adımın altında titrer.

Ağır yangın kapıları gürültüyle açılır.

İçeriden onlarca çalışan aynı saniyede dışarıya fırlar. Topuk sesleri otopark betonunda yankılanır.

Herkes adeta bir maraton koşusundadır. Bir dakika geciken ayakta kalır.

Ayakta kalan yolcu ise E-5 trafiğinde tam iki buçuk saat sallanır.

Kıdemli operasyon sorumlusu Vedat Bey en önde depar atar. Kabanının önü tamamen açıktır.

Elinde siyah deri bir evrak çantası vardır.

Hedefi minibüsün en arka kapısına en yakın cam kenarıdır.

Arkasından operasyon şefi Nermin Hanım gelir. Soluk soluğadır.

— “Vedat koş, yeni analistler servise doğru koşuyor!”

— “Merak etme Nermin, arka dörtlüyü kimseye kaptırmayız.”

— “Hızlı ol, Cemil arka kapıyı tutsun!”

— “Cemil çoktan bindi bile, çantaları koyuyor.”

— “Şoför Rıza’ya selam çak, hemen basıp gitmesin.”

— “Rıza Kaptan biz binmeden kontağı bile çevirmez!”

— “Ön kapı tıkandı, arka kapıdan dalalım!”

— “Yürü Nermin, arkamdan gel!”

— “Koşuyorum Vedat, topuklarım kırılacak!”

— “Topuk önemli değil Nermin, koltuk elden gidiyor!”

Vedat minibüsün otomatik kapısından içeriye dalar. Dar koridordan arkaya doğru kararlı adımlarla yürür.

Nefesi tıkansa bile adımlarını yavaşlatmaz. Hedefine kilitlenmiş bir komando gibidir.

Burası onun sekiz yıllık kalesidir.

II. Arka Dörtlü Tapu Kaydı: Sekiz Yıllık İktidar

Minibüsün en arka sırası dört kişilik yekpare bir koltuktur.

Bu koltuk sırası sıradan bir oturma yeri değildir.

Bu dörtlü sıra, şirketin gayriresmi derin yönetim merkezidir.

Sekiz yıldır operasyon departmanında çalışan dört kıdemli memur burayı tapulamıştır.

Vedat, Nermin, Cemil ve muhasebeci Şükrü.

Koltukların üzerine çoktan kişisel eşyalar fırlatılmıştır.

Sol cam kenarına Vedat’ın siyah deri çantası bırakılmıştır. Yanına Nermin’in kalın örgü atkısı serilmiştir.

Ortadaki koltuğa Cemil’in boş metal termos kupası konmuştur. Sağ köşeye ise Şükrü’nün hırkası yayılmıştır.

Arka koltuğun döşeme arasına gizli zulalar yapılmıştır.

Orada tuzlu ayçekirdeği paketleri, maden suyu şişeleri ve ıslak mendiller saklıdır.

Bu dört eşya açık bir askeri sınır tahkimatıdır.

Mesaj son derece açıktır: “Buraya yaklaşan yanar.”

— “Atkıyı biraz daha sağa yay Nermin.”

— “Yaydım Vedat, kimse oturamaz araya.”

— “Cemil ayaklarını da uzat biraz.”

— “Uzattım abi, koridoru tamamen kilitledim.”

— “Geçen gün bir analist oturmaya kalktı buraya.”

— “Ağzının payını aldı ama değil mi?”

— “Aldı tabii, Avcılar köprüsüne kadar ayakta gitti.”

— “Bu koltuklar bizim alın terimizdir.”

— “Sekiz senedir bu hattın kahrını biz çekiyoruz.”

Dörtlü ekip koltuklarına kurulur. Ceplerinden kuruyemiş paketlerini çıkarırlar.

Camları iki parmak aralarlar. Dışarıdaki soğuk havayı içeri alırlar.

Bu koltuklar onların kutsal alanıdır. Burada şirket genel müdürünün bile sözü geçmez.

III. Yeni Stajyerin Boş Koltuk Tuzağına Düşüşü

Saat 18.08 olur.

Minibüsün basamaklarından şirkete bu hafta başlayan pazarlama stajyeri Emre çıkar.

Emre henüz yirmi iki yaşındadır. Kurumsal plazaların vahşi orman kanunlarını henüz bilmez.

Ön koltukların tamamı dolmuştur. Koridorda çaresiz gözlerle boş bir yer arar.

Gözleri en arkadaki dörtlü sıraya takılır.

Orada iki kişilik geniş bir boşluk görmektedir. Yüzünde saf bir rahatlama belirir.

Hızlı adımlarla arka koltuğa doğru yürür.

Nermin Hanım’ın atkısının durduğu koltuğa oturmak için hamle yapar.

Tam o saniyede Vedat’ın buz gibi sesi patlar.

— “Hop delikanlı! Nereye öyle?”

— “Boş yer arıyordum efendim, oturabilir miyim?”

— “Orası dolu kardeşim, görmüyor musun?”

— “Fakat koltukta kimse oturmuyor beyefendi.”

— “Görmüyor musun koca atkıyı delikanlı?”

— “Sadece bir atkı var ama.”

— “O atkının bir sahibi var delikanlı, arkadaşımız gelecek!”

— “Servis hareket etmek üzere ama efendim.”

— “İsterse hareket etsin, orası rezerve!”

— “Ön tarafta hiç boş yer kalmadı.”

— “O zaman ayakta gideceksin, servis kuralı böyle.”

— “Ben stajyerim, bütün gün ayaktaydım.”

— “Biz de sekiz yıldır ayaktayız delikanlı, bas git öne.”

Emre’nin yanakları utançtan kıpkırmızı olur. Gözleri hafifçe dolar.

Etraftaki diğer yolcular başlarını cama çevirir. Kimse bu kıdemli operasyon çetesine bulaşmak istemez.

Önde oturan İK uzmanı bile gözlerini telefonuna diker. Görmezden gelir.

Herkes bu dört kişinin şirket dedikodularını nasıl acımasızca yaydığını çok iyi bilir.

Emre boynunu büker. Minibüsün sarı demirine iki eliyle tutunur.

Arka dörtlü mafyası ilk kurbanını vermiştir. Zafer yine kıdemlilerindir.

IV. Şoför Rıza Kaptan ile Kurulan Derin İttifak

Arka dörtlünün gücü sadece koltuk işgaliyle sınırlı değildir.

Onların asıl dokunulmazlığı şoför Rıza Kaptan ile kurdukları derin ittifaktan gelir.

Rıza Kaptan bu hattı tam on iki yıldır sürmektedir.

Yılbaşında Vedat Bey ona şirketin promosyon kışlık montunu el altından vermiştir.

Kurban Bayramı’nda Nermin Hanım ona ev yapımı cevizli baklava getirmiştir.

Cemil ise şoförün yeğenine şirketin çağrı merkezinde iş ayarlamıştır.

Bu küçük rüşvetler ve kıyaklar aşılmaz bir koruma kalkanı örmüştür.

Rıza Kaptan dikiz aynasını eliyle düzeltir. Gözleri doğrudan arka dörtlüye kilitlenir.

— “Vedat Beyim, kadro tamam mı arkada?”

— “Tamamdır Rıza Kaptan, Şükrü de bindi.”

— “Kapatıyorum kapıyı o zaman?”

— “Kapat kaptan, arkadan gelen olursa bekleme.”

— “Pazarlamadan bir kız koşuyor ama aynadan gördüm.”

— “Boş ver Rıza Kaptan, sonraki servise binsin.”

— “Sen nasıl dersen Vedat Beyim, gaza bastım.”

— “Rampa çıkışında sağ şeride kaç hemen.”

— “Merak etme abi, yolu ezbere biliyorum.”

Kapı mekanik bir sesle tıslar, kapanır: fıssss.

Minibüs dik otopark rampasından yukarıya doğru fırlar.

Koşan kız elini sallar. Fakat Rıza Kaptan gaza yüklenir.

Döner kapıların önünde kalan personelin hiçbir hükmü yoktur.

Arka dörtlü onay vermeden o kapı bir daha asla açılmaz.

Rıza Kaptan bu ekibe özel ayrıcalıklar tanır.

Güzergah dışına çıkar. Vedat Bey’i Beylikdüzü Bizimkent sitesinin tam kapısında indirir.

Nermin Hanım’ı ise pazar yerine en yakın ışıklarda bırakır.

Diğer yolcular ise ana caddenin soğuk üst geçitlerinde inmek zorundadır.

Servis içi hiyerarşi şirket yönetim şemasından çok daha serttir.

V. Servis İçi Çetele ve Radyo Hegemonyası

Minibüs Büyükdere Caddesi’ne çıkar. Yoğun akşam trafiğine girer.

Arka dörtlüde günlük dedikodu bülteni anında başlar.

Nermin Hanım çantasından siyah deri kaplı bir defter çıkarır.

Hangi departmanda kimin işten çıkarılacağını fısıldar.

— “Kızlar duydunuz mu? İK direktörü istifa etmiş.”

— “Yapma Nermin, daha geçen ay terfi aldı o kadın!”

— “Aldı ama bütçeyi tutturamamış, içeriden haber aldım.”

— “Finanstaki Selim de gidici diyorlar.”

— “Gitsin, geçen ay bize zam yaptırmayan oydu.”

— “Rıza Kaptan, şu radyoyu açsana biraz!”

— “Hangi kanalı açayım Vedat Beyim?”

— “Kral FM aç kaptan, arkaya ses gelsin.”

— “Ön taraftaki arkadaşlar rahatsız olmasın?”

— “Rahatsız olan taksiye binsin Rıza Kaptan, aç sen!”

— “Hemen açıyorum Vedat Beyim.”

Tavandaki hoparlörlerden cızırtılı bir arabesk şarkı yükselir.

Ön koltukta oturan genç danışmanlar kulaklıklarını takar. Seslerini çıkaramazlar.

Arka dörtlünün müzik zevkine itiraz etmek açık bir intihar demektir.

Bir şikayet edersen ertesi gün servise binemezsin.

Rıza Kaptan seni durağında görmezden gelir, basar geçer.

Bu hat üzerinde tek bir mutlak monarşi vardır. O da bu dörtlü koltuktur.

Vedat çekirdek çitler. Kabuklarını küçük bir poşete tükürür: çıt, pıt, çıt, pıt.

VI. E-5 Trafiğinde Horultular ve Kırılmaz Kast Sistemi

Saat 19.30 olur.

Minibüs Haliç Köprüsü’nü güçlükle geçer. Yağmur damlaları camları döver.

E-5 karayolu kırmızı fren lambalarıyla tamamen kilitlenmiştir.

Araç adım adım ilerler. İçerideki hava havasızlıktan ağırlaşır.

Camlar buğulanır. Dışarıdaki şehir silüeti silinir.

Ayakta duran stajyer Emre’nin dizleri titremeye başlar. Tam bir buçuk saattir demire asılı kalmıştır.

Kolları uyuşur, beline keskin kramplar saplanır.

Arka dörtlüye doğru çaresizce bakar.

Manzara tam bir çöküş tablosudur.

Vedat Bey kafasını cama dayamış, ağzı açık uyumaktadır. Boğuk horultusu motor sesine karışır: hırrr, hırrr.

Nermin Hanım ayaklarını yanındaki boş koltuğa uzatmıştır. Kucağında yarım kalmış örgü yumağı durur.

Cemil kafasına montunun kapüşonunu çekmiş, derin bir uykuya dalmıştır.

Şükrü ise cep telefonundan kulaklıksız maç özeti izlemektedir.

Dört kişilik devasa koltuk iki kişinin keyfi için gasp edilmiştir.

Ve hiç kimse o boş köşeye oturmaya cesaret edemez.

Minibüsün ani sarsıntısıyla Vedat’ın çantası yere kayar.

Emre çantayı yerden kaldırıp koltuğa koymak ister.

Vedat bir gözünü aralar. Gözleri kan çanağı gibidir.

— “Dokunma çantaya delikanlı.”

— “Yere düşüyordu efendim, yardım etmek istedim.”

— “Biz düşürmeyiz delikanlı, sen önüne bak.”

Vedat tekrar gözlerini kapatır. Horultusuna kaldığı yerden devam eder.

Minibüs duraklara yanaşır.

Yolcular teker teker iner. Yenibosna, Cennet Mahallesi ve Avcılar geride kalır.

Her inen yolcuyla minibüs biraz daha boşalır.

Fakat o arka dörtlü son durağa kadar bölünmez bir kale gibi kalır.

Maslak kulelerinde herkes eşittir. Herkes kurumsal değerlerden ve karşılıklı saygıdan bahseder.

Saat tam 18.05 olur. O servis kapısı kapanır. Medeniyet orada biter.

Geriye sadece ilkel bir aşiret düzeni kalır.

Ve o arka dörtlü, bu kentin en acımasız kalesidir.

Yarın akşam yine aynı saatte o çantalar koltuklara fırlatılacaktır.

Ve bu saltanat kuleler yıkılana kadar sürecektir. O koltuklar asla başkasına yar olmayacaktır.