Şirket Yılbaşı Çekilişinde Direktöre Çıkan Kupa Bardak Mahcubiyeti: 80 Liralık Çorap Krizi

I. 15 Aralık: Çekiliş Torbasından Çıkan Kara Baht

Saat tam 11.30.

Kanyon Levent’in on altıncı katında kırmızı bir kadife torba elden ele gezer.

İnsan Kaynakları ekibi neşeyle masaları dolaşır.

Yılbaşı çekilişi yapılmaktadır.

Kurumsal jargon buna ‘Secret Santa’ der.

Bizim plazada ise adı gizli gerilimdir.

Kurallar panoya asılmıştır:

“Hediye bütçe limiti: Maksimum 200 TL.”

Kıdemli İK Uzmanı Melis torbayı genç denetim asistanı Emre’ye uzatır.

Melis’in boynunda geyik boynuzu şeklinde plastik bir taç vardır.

— “Emreciğim, çek bakalım şansına kim gelecek!”

Emre elini kadife torbaya sokar.

Küçük, katlanmış beyaz bir kağıt parçası çeker.

Kağıdı yavaşça açar.

Yazıyı okuduğu an Emre’nin göz bebekleri donar.

Rengi bembeyaz kesilir.

Kağıtta tek bir isim yazmaktadır:

“Şirket Kıdemli Ortağı & Ülke Başkanı Hikmet Karadağ.”

Emre’nin kalbi duracak gibi olur.

Hikmet Bey şirketin tek mutlak hakimidir.

Aylık geliri en az 650.000 TL civarındadır.

Plazanın otoparkına her sabah siyah Porsche arabasıyla yanaşır.

Kolunda yarım milyon liralık Rolex saat taşır.

İsviçre’de kış tatili yapar.

Ve bu adamın adı şimdi Emre’nin elindeki kağıttadır.

Emre fısıltıyla Melis’e döner:

— “Melis, ben bunu değiştirebilir miyim?”

— “Aaa asla! Kural kuraldır Emre. Kaderine razı ol.”

— “Ama Melis, Hikmet Bey bu! Ne alacağım ben bu adama?”

— “Limit 200 TL tatlım. Yaratıcı ol biraz.”

— “Kendisi kahvesini bile gümüş fincanda içer.”

— “Bir anı kalsın senden, fena mı?”

— “Benden kalan anı işten kovulmam olmasın?”

— “Abartma Emre, adam yemez seni.”

Emre kağıdı cebine tıkar.

Masasına döner.

Kafasında felaket senaryoları uçuşmaya başlar.

Ekrandaki denetim tabloları bir anda anlamsızlaşır.

Konsantrasyonu tamamen dağılmıştır.

Gözleri koridorun sonundaki geniş köşe odaya kayar.

Hikmet Bey cam odasında telefonda bağırarak İngilizce konuşmaktadır.

Milyon dolarlık fonları yöneten bu adama iki yüz liralık ne alınabilir?

Bu soru bütün hafta sonunu cehenneme çevirecektir.

II. Kadıköy Pasajları ve Trendyol Sepetinde İki Yüz Liralık Çaresizlik

İki yüz lira ile ne alınabilir?

2026 yılının Türkiye’sinde iki yüz lira iki adet filtre kahve parasıdır.

Ya da bir paket kaliteli peynir bedelidir.

Metrobüs ve vapur biletlerini düşerseniz geriye neredeyse hiçbir şey kalmaz.

Enflasyon canavarı hediye bütçesini bir lokmada yutmuştur.

Emre bütün hafta sonunu Kadıköy ve Beşiktaş sokaklarında harcar.

Akmar Pasajı’na girer.

İkinci el sahaflara bakar.

İthal sanat kitapları 2.500 TL’den başlar.

Puro dükkanlarına bakar.

Tek bir Küba purosu 1.800 TL etiket taşır.

Deri cüzdanlar el yakar.

Basit bir anahtarlık bile 450 TL’dir.

Emre pazar gecesi çaresizce dizüstü bilgisayarının başına oturur.

Gözleri uykusuzluktan kan çanağına dönmüştür.

Trendyol arama çubuğuna şunu yazar:

“Erkek kurumsal hediye 200 TL altı.”

Filtreleri en düşük fiyata göre sıralar.

Arama sonuçları içler acısıdır.

Bambu kapaklı termoslar…

Plastik masa takvimleri…

Ve milyonlarca beyaz porselen kupa bardak.

Emre kupa bardaklara tıklar.

Üzerinde “World’s Best Boss” yazan klişe bir kupa bulur.

Fiyatı tam 119 TL’dir.

Kupanın yanına bir de hediye tamamlayıcı gerekir.

Sepete bir çift kırmızı yılbaşı çorabı ekler.

Çorabın üstünde sarı geyik desenleri vardır.

Çorabın fiyatı: 79 TL.

Toplam tutar: 198 TL.

Tam bütçe sınırındadır.

Emre kredi kartını çıkarır, ödemeyi yapar: tık.

Sipariş onaylanır.

Fakat Emre’nin içi kan ağlamaktadır.

Porsche kullanan adama 80 liralık sentetik naylon çorap verecektir.

Bu durum plazada açık bir kariyer intiharıdır.

III. 28 Aralık 16.00: Açık Ofiste Kurulan Sahte Çam Ağacı ve Kırmızı Kurdeleler

Tarih 28 Aralık.

Saat tam 16.00.

Açık ofisin ortasına plastik bir çam ağacı kurulmuştur.

Dallarına ucuz sarı simler sarılmıştır.

Hoparlörden kısık sesle caz müzik çalar.

Masalarda cipsler, krakerler ve gazlı içecekler dizilidir.

Ağacın dibi rengarenk hediye paketleriyle doludur.

Paketlerin üzerinde simli kartlar parıldar.

Kimi fiyonkları özenle bağlamıştır.

Kimi ise alelacele bir hediye çantasına tıkmıştır.

Şirket çalışanları ağacın etrafında toplanır.

Herkesin elinde plastik kadehlerde içecekler vardır.

Gülüşmeler yükselir.

Fakat bu gülüşmelerin ardında gizli bir gerginlik yatar.

Hikmet Bey salona teşrif eder.

Üzerinde İtalyan kaşmir bir boğazlı kazak vardır.

Puro kokusu üzerine sinmiştir.

Adımları ağır ve kendinden emindir.

Salondaki kalabalık ona yol açar.

Elinde devasa, parlak gümüş renkli bir kutu taşır.

Kutunun üzerinde lüks bir mağazanın kurdelesi parlar.

Hikmet Bey hediyesini ağacın altına gururla bırakır.

Etrafına gülümseyerek selam verir.

Emre ise köşede görünmez olmaya çalışır.

Sırtını beton kolona yaslar.

Nefes alışverişini yavaşlatmaya çalışır.

Elindeki küçük paketi pardösüsünün altına saklar.

Paketi bakkaldan aldığı ucuz gazete kağıdını andıran bir hediye kağıdıyla sarmıştır.

Üzerine kırmızı bir fiyonk yapıştırmıştır.

Paket adeta bağırır: “Ben 200 liralığım!”

Melis mikrofona vurur: pıt, pıt.

— “Evet arkadaşlar, büyük an geldi! Hediyeleri açıyoruz!”

Alkışlar yükselir.

Emre terlemeye başlar.

Sırtından aşağı sıcak bir damla ter süzülür.

IV. Hediye Açma Sırası ve Salona Çöken Kutup Soğuğu

İlk hediyeyi Hikmet Bey verir.

Hikmet Bey’in çektiği isim stajyer Zeynep’tir.

Hikmet Bey büyük gümüş kutuyu Zeynep’e uzatır.

— “Zeynepciğim, güle güle kullan. Gençlerin teknolojiye ihtiyacı var.”

Zeynep kutuyu açar.

İçinden son model bir Apple Watch çıkar.

Fiyatı en az 25.000 TL’dir.

Salonda büyük bir çığlık kopar:

— “Ooooo! Harika hediye!”

— “Hikmet Bey yine büyüklüğünü gösterdi!”

Limit 200 TL olarak belirlenmiştir.

Fakat patronlar için limitler sadece birer tavsiyedir.

Zeynep sevinçten havalara uçar.

Ardından Melis listenin diğer ucunu okur:

— “Şimdi sıra Hikmet Bey’in hediyesinde!”

— “Hikmet Bey’e hediyesini kim aldı acaba?”

Salonda derin bir merak sessizliği oluşur.

Herkes birbirine bakar.

Fısıltılar bir anda kesilir.

Gözler salondaki tek tek insanları tarar.

Emre öne çıkmak zorundadır.

Bacakları titreyerek kalabalığın arasından sıyrılır.

Adımları darağacına giden bir mahkumu andırır.

— “Ben aldım Melis.”

Hikmet Bey şaşkınlıkla güler.

— “Aaa Emre! Genç denetçimiz. Bakalım bana ne seçtin.”

Emre küçük paketi iki eliyle uzatır.

Paket titremektedir.

— “Umarım beğenirsiniz Hikmet Bey. Bütçe kuralına sadık kaldım.”

Hikmet Bey paketi eline alır.

Paketin hafifliğinden şüphelenir.

Kağıdı yırtar: cııırt.

Önce karton kutu çıkar.

Kutunun kapağını açar.

Beyaz porselen kupa belirir.

Üzerindeki ucuz baskı göz tırmalar: “World’s Best Boss.”

Salonda çıt çıkmaz.

Caz müzik bile susmuş gibidir.

Yüz kişi aynı anda nefesini tutar.

Hikmet Bey kupayı parmağına takar, havaya kaldırır.

Yüzündeki gülümseme bir anda asılı kalır.

Donar.

V. ‘Çok Düşünceli Bir Hediye’ Yalanı ve Çarpık Gülümsemeler

Hikmet Bey profesyonel bir şirket ortağıdır.

Duygularını gizlemekte ustadır.

Fakat bu kadarı onun bile sınırlarını zorlar.

Kutunun dibine bakar.

Orada sarı geyikli kırmızı çoraplar durmaktadır.

Çorapları iki parmağıyla tutarak dışarı çeker.

Naylon kumaş ışıkta parıldar.

Fiyat etiketi koparılmıştır ama yapışkan izi hala bellidir.

Hikmet Bey boğazını temizler: hımm.

— “Çok… çok enteresan bir konsept Emre.”

— “Beğendiniz mi efendim?”

— “Tabii canım. Kupa her zaman lazımdır.”

— “Çoraplar da kışın ayaklarınızı sıcak tutar diye düşündüm.”

— “Harika düşünmüşsün Emre. Çok pragmatik bir yaklaşım.”

İK Müdürü Melis gözlerini devirir.

Yan masadaki kıdemli müdürler başlarını öne eğer.

Kimse Hikmet Bey’in gözünün içine bakamaz.

Bir direktör yardımcısı fısıldar:

— “Çocuk bitti. Kariyeri bitti.”

— “Patrona çorap mı verilir yahu?”

— “Kupa da Trendyol’un en ucuzu.”

— “En azından bir kravat alsaydı.”

— “İki yüz liraya kravat mı kaldı be adam?”

— “Haklısın ama durum çok fena görünüyor.”

Hikmet Bey kupayı ve çorapları kutunun içine geri tıkıştırır.

Kutuyu masanın kenarına bırakır.

Elini cebine sokar.

— “Neyse arkadaşlar, yeni yılımız kutlu olsun. Ben bir telefona bakayım.”

Hikmet Bey arkasını döner, hızlı adımlarla salondan ayrılır.

Partinin neşesi tamamen kaçmıştır.

Odaya zehirli bir hava çöker.

Emre kıpkırmızı bir yüzle köşesine çekilir.

Kendi bardağındaki ılık kolayı diker.

Midesi yanmaktadır.

Yanına kimse yaklaşmaz.

Herkes vebalı gibi ondan kaçar.

Kurallara uymuştur.

200 liralık limiti aşmamıştır.

Fakat plazada kurallar sadece alt kademeyi tuzağa düşürmek için vardır.

Büyükler her zaman şov yapar.

Küçükler ise o şovun altında ezilir.

VI. Ertesi Sabah Çöp Kutusunda Bulunan Renkli Geyikli Çoraplar

Ertesi sabah saat 08.15.

Yılın son çalışma günüdür.

Ofis yarı yarıya boştur.

Emre erkenden masasına gelir.

Gece boyunca gözüne uyku girmemiştir.

Rüyasında sürekli Hikmet Bey’in ona geyikli çorap fırlattığını görmüştür.

Kabuslarla dolu bir geceden çıkmıştır.

Montunu asar.

Kahve almak için mutfağa doğru yürür.

Yönetici odalarının önünden geçer.

Hikmet Bey’in cam kapılı büyük odasının önünde temizlik arabası durur.

Recep Efendi odayı süpürmektedir.

Masanın yanındaki metal çöp kovasını koridora çıkarır.

Emre gayriihtiyari çöp kovasına bakar.

Gözleri fal taşı gibi açılır.

Çöpün en üstünde beyaz porselen kupa durmaktadır.

Kupanın kulpu kırılmıştır.

Hemen altında ise kırmızı geyikli çoraplar yatar.

Naylon poşeti bile açılmamıştır.

Doğrudan çöpe fırlatılmıştır.

Kullanılmış kağıt mendillerin ve boş kahve bardaklarının arasında ezilmiştir.

Recep Efendi Emre’nin baktığını görür.

Omuz silker:

— “Emre Bey, patron bunları bırakmış masada. At dedi bana.”

Emre yutkunur.

— “At Recep… At gitsin.”

Emre mutfağa döner.

Karton bardağına su doldurur.

Yüz yetmiş dokuz liralık hediye çöpte can vermiştir.

Ama asıl çöpe giden şey Emre’nin terfi hayalleridir.

Plaza böyledir.

Burada hediyeleşmek bile bir güç gösterisidir.

Zenginliğin karşısında mütevazılık bir hakaret sayılır.

Emre masasına oturur, Excel dosyasını açar.

Önündeki rakamlara bakar.

Artık bilir:

Plazada ya kuralları çiğneyip pahalı yalanlar söyleyeceksin…

Ya da o çöp kovasındaki çoraplar gibi tek hamlede harcanacaksın.

Başka bir yol yoktur.

Kurumsal çarklar samimiyeti değil, sadece paranın parlaklığını alkışlar.