Toplantı Odası Kapısında Beş Dakikanız Kaldı Bakışları Atanlar: Akvaryum Camı Terörü

I. 14.55: Akvaryum Camında İlk Gölge

Saat tam 14.55.

River Plaza on yedinci katında hava iyice ağırlaşır.

Açık ofisin halı kaplı koridorunda sessiz adımlar duyulur. Ürün yöneticisi Sinem koridordan hızla belirir. Kucağında açık duran gri bir dizüstü bilgisayar vardır.

Hedef, “Bosphorus” isimli cam bölmeli toplantı odasıdır.

Odanın duvarları tamamen şeffaf lamine camdan yapılmıştır. Dışarıdan bakan içerideki her hareketi görür. Duvardaki dijital panel yeşil renkten sarıya dönmüştür.

İçeride on kişi hararetle tartışmaktadır. Duvardaki dev ekranda karmaşık bir bütçe tablosu parlar.

Sinem camın tam önüne gelir. Adımlarını aniden durdurur.

Gözlerini içerideki ekibe kilitler. Yüzünde buz gibi bir ciddiyet belirir.

İçerideki pazarlama direktörü Hakan Bey slaytı anlatır. Elindeki kırmızı lazer işaretçiyi ekranda gezdirir. Fakat odadaki hava bir anda değişir.

Dışarıdaki silüet içeridekilerin dikkatini dağıtır. Analist Can başını hafifçe yana çevirir. Dışarıdaki Sinem ile göz göze gelir.

O an Can’ın sırtından soğuk terler boşanır. Masadaki cam su bardağına uzanır.

— “Hakan Bey, dışarıda bir sonraki ekip birikmeye başladı.”

— “Daha beş dakikamız var Can, bütçe tablosuna odaklanalım.”

— “Fakat kapının tam önünde duruyorlar efendim.”

— “Burası profesyonel bir şirket Can, panik yapma.”

— “Sinem Hanım kollarını göğsünde kavuşturdu bile.”

— “Kavuştursun, takvimde saat 15.00’e kadar biz varız.”

— “Gözlerini doğrudan size dikti Hakan Bey.”

— “Baksın Can, bakışlarla toplantı odası boşaltılmaz.”

Camın arkasındaki Sinem yalnız değildir. Arkasında iki analist daha belirir.

Gölge sayısı üçe çıkar. Cam paneller adeta bir gözetleme kulesine döner.

İçerideki hava sıcaklığı sanki beş derece birden artar. Herkes ensesinde o dondurucu bakışları hisseder.

Toplantı odası artık bir çalışma alanı değildir. Burası camdan bir gladyatör arenasıdır.

Duvardaki dijital tablet son dört dakikayı kırmızı puntolarla sayar.

II. Laptop Kucakta Dikilme Sanatı ve Beden Dili

Saat 14.56 olur.

Dışarıdaki bekleyiş özel bir duruşla sürdürülür. Bu sıradan bir ayakta durma eylemi değildir.

Kıdemli ürün uzmanı Kaan sol bacağına ağırlık verir. Laptopunu tek kolunun üzerine ustaca yerleştirir. Boştaki eliyle kapı koluna doğru yarım adım atar.

Bu duruş kurumsal dilde açık bir mesajdır. “Biz hazırız, siz burada fazlalıksınız.”

Gözler içerideki slayt numarasına kayar. Ekranda “Sayfa 14 / 42” ibaresi görünür.

Dışarıdaki ekip bu ibareyi okur. Sinir katsayıları hızla tavan yapar.

— “İnanamıyorum Kaan, daha on dördüncü slayttalar!”

— “Kırk iki slaytı dört dakikada nasıl bitirecekler Sinem?”

— “Bitiremeyecekler, yine bizim toplantı süremizden çalacaklar.”

— “İçeri girip açıkça uyaralım mı?”

— “Henüz değil, kurumsal nezaket sınırındayız.”

— “Peki ne yapalım?”

— “Gözlerimizi ekrandan ayırmayacağız, psikolojik baskıyı artıracağız.”

— “Kaan, laptopunu biraz daha yukarı kaldır.”

— “Pil seviyesi yüzde 12’ye düştü Sinem, içeri girmemiz lazım.”

Üç kişi aynı saniyede başlarını öne eğer. Gözlerini doğrudan Hakan Bey’in gözlerine dikerler.

Bu bakış kurumsal dünyada sessiz tahliye ihtarı adıyla bilinir.

İçeride oturanlar huzursuzca kıpırdanır. Ergonomik sandalyelerin tekerlekleri parkede gıcırdar.

Kimse artık slayttaki bütçe rakamlarına bakamaz. Herkes camın dışındaki üç çift delici gözü takip eder.

Kaan sağ elini havaya kaldırır. Bileğindeki metal akıllı saate sertçe dokunur.

Ekran beyaz bir ışıkla parlar. Bu ışık doğrudan içeridekilerin gözüne yansır.

Dışarıdaki ekip ayağını yere ritmik şekilde vurur: pat, pat, pat.

Bu ritim içeridekilerin nabzını hızlandırmaya yeter.

III. 14.58: Kol Saati İşareti ve Cama Vurulan Tırnak

Zaman hızla erir. Saat 14.58 olur.

İçerideki tartışma tamamen bölünür. Hakan Bey ses tonunu yükseltir. Konuşma temposunu iki katına çıkarır.

Ancak dışarıdaki baskı artık temas noktasına gelir.

Sinem sağ elinin işaret parmağını kaldırır. Sol bileğindeki deri kayışlı saate iki kez vurur: tık, tık.

Bakışlarında en ufak bir merhamet kırıntısı yoktur.

Hakan Bey camın arkasındaki hareketi görür. Çenesini hafifçe sıkar. Başını kasıtlı bir tavırla başka yöne çevirir.

Dışarıdaki Kaan boş durmaz. Bu kez yüzük parmağının tırnağını cam bölmeye hafifçe vurur.

Çıkan ses oda içinde net bir şekilde yankılanır: tık.

Bu ses bir idam fermanı gibidir.

— “Duydunuz mu? Cama tırnak vurdular resmen!”

— “Sakin ol Can, sunumu bitiriyorum.”

— “Hakan Bey, kadın dudaklarıyla ‘iki dakika’ dedi!”

— “Görmezden gel Can, asla göz teması kurma.”

— “Kapının mandalını tuttular efendim, içeri girecekler!”

— “Kapıyı kilitli tutamayız Can, ama sandalyeden kalkmıyoruz.”

— “Fakat küresel direktörümüz hattan düşecek efendim.”

— “Beklesin, önce bu bütçe revizyonu onaylanacak.”

— “Dışarıdaki kalabalık beş kişiye çıktı Hakan Bey!”

— “İsterse yirmi kişi olsunlar, saat henüz 15.00 olmadı!”

Dışarıdaki ekip strateji değiştirir. Artık sadece bakmazlar.

Aralarında fısıldaşırlar. Dudak hareketleri içeriden net bir şekilde okunur.

“Hala konuşuyor”, “Yine uzattılar”, “Her zamanki sorumsuzluk” kelimeleri okunur.

İçerideki personelin tüm çalışma motivasyonu sıfırlanır. Kimse bütçe açığını düşünemez hale gelir.

Tek istek o cam odadan sağ salim dışarı çıkmaktır.

Sunumu yapan kız slayt kumandasını masaya bırakır. Elleri titremeye başlar.

IV. Kapı Aralığından Fısıldanan ‘5 Dakikanız Kaldı’ Hançeri

Saat 14.59.

Tahammül sınırları tamamen parçalanır.

Sinem sol eliyle kapının paslanmaz çelik kolunu kavrar. Kolu yavaşça aşağıya doğru bastırır.

Kilit dili yuvasından kurtulur. Mekanik bir ses duyulur: klik.

Odanın içi bir anda buz keser. Kapı yedi santimetre kadar aralanır.

İçeriye açık ofisin telefon sesleri ve taze kahve kokusu dolar. Sinem kafasını o dar aralıktan içeri uzatır.

Yüzünde yapay bir tebessüm vardır. Ancak gözleri adeta alev saçar.

— “Bölüyorum ama çok pardon, süreniz doldu acaba toparlıyor musunuz?”

— “Sinem Hanım, saat tam 15.00 olmadı henüz.”

— “Bizim Dublin ofisi hattan bağlandı Hakan Bey, ekranı açmamız şart.”

— “Biz de burada masal anlatmıyoruz, yönetim kurulu onay sunumu bu.”

— “Kapıdaki ekranda odanın süresi bitti görünüyor ama.”

— “Son bir kapanış cümlem var, iki dakika müsaade edin lütfen.”

— “İki dakika sonra içeri giriyoruz Hakan Bey, bilginize.”

— “Kapıyı açık bırakmayın lütfen, cereyan yapıyor!”

— “Zaten içeri giriyoruz Hakan Bey, kapı açık kalsın.”

Sinem kapıyı kapatmaz. Kapı iki parmak açık bırakılır.

Bu açık aralık fiziksel bir işgaldir. İçerideki tüm mahremiyet çöker.

Hakan Bey son slaytı telaşla geçer. Cümleleri birbirine karışır.

Sesindeki o kibirli otorite tamamen dağılır. Karşısındaki analistler çantalarını toplamaya başlar.

Deri defterler aceleyle kapatılır. Tükenmez kalemler fermuarlı ceplere tıkılır.

Artık içeride verimli bir toplantı yapılamaz. Dışarıdaki ekibin nefesi odanın içine dolmuştur.

Gözler sürekli kapı aralığına kayar.

V. İçerideki Direniş: ‘Son Bir Slaytım Var Arkadaşlar’

Saat tam 15.00.

Süre resmen biter.

Kapıdaki dijital panel kırmızı renge döner. Ekranda “Rezervasyon Sona Erdi” uyarısı yanıp söner.

Fakat Hakan Bey pes eden bir yönetici değildir. Maslak plazalarında tam on beş yıllık deneyimi vardır.

Odayı hemen terk etmek onun gözünde büyük bir prestij kaybıdır. Masadan kalkmayı özellikle geciktirir.

Projektör kumandasını sıkıca kavrar.

— “Arkadaşlar, bu son grafik hayati önem taşıyor, lütfen kimse dağılmasın.”

— “Hakan Bey, kapı sonuna kadar açıldı ama.”

— “Oturun yerinize, ben toplantı bitti demeden kimse kalkamaz.”

— “Dışarıdaki ekip masanın ucuna oturdu bile efendim.”

— “Beklesinler, iki dakikalık esneme payı şirket kuralıdır.”

— “Hakan Bey, adam çantasını projeksiyonun üstüne koydu!”

— “Çantanızı oradan çekin lütfen beyefendi!”

— “Bizim sunumumuz başladı Hakan Bey, ekranı devralıyoruz.”

Kapı sonuna kadar itilir. Sinem ve ekibi odaya adeta akar.

İçerideki ekibin masadan kalkmasını beklemezler. Masanın boş kalan köşelerine kendi bilgisayarlarını koyarlar.

Oda içinde iki farklı departman karşı karşıya gelir.

Hakan Bey ekrana bakmayı sürdürür. Sinem ise masanın ortasındaki HDMI kablosuna uzanır.

— “Hakan Bey, görüntü kablosunu alabilir miyim artık?”

— “Görmüyor musunuz Sinem Hanım? Ekranda veri transferi var.”

— “Bizim küresel toplantımız başladı Hakan Bey, lütfen anlayış gösterin.”

— “Bu kabloyu çekerseniz tüm sistem kilitlenir!”

— “Sistem kilitlensin Hakan Bey, saat 15.01 oldu!”

— “Bu yaptığınız profesyonel etiğe sığmaz!”

— “Asıl odayı işgal etmek etiğe sığmaz Hakan Bey!”

Odada derin ve gergin bir sessizlik oluşur.

İki yönetici gözlerini birbirine diker. Ortamdaki nefret elle tutulur seviyeye gelir.

Analistler başlarını önlerine eğer. Kimse bu çatışmanın ortasında hedef olmak istemez.

VI. Masaların Gaspı ve Kalan Kabloların Tahliyesi

Saat 15.02.

Direniş nihayet çöker.

Hakan Bey dizüstü bilgisayarının kapağını sert bir hareketle çarpar, kapatır.

Bu bir kabulleniş değildir. Çok öfkeli bir geri çekilmedir.

— “Görüyorum ki bu katta profesyonel bir saygı kalmamış.”

— “Biz sadece takvim hakkımızı kullanıyoruz Hakan Bey.”

— “Bu nezaketsizliği İnsan Kaynakları Direktörü ile görüşeceğim.”

— “İstediğiniz makama iletebilirsiniz, rezervasyon logları sistemde kayıtlı.”

— “Kablolarımı masada bırakmam, toplayın Can!”

— “Topluyorum Hakan Bey, adaptör takılı kaldı!”

— “Çek o fişi prizden, bir dakika bile kalmayacağız!”

Hakan Bey montunu askıdan hırsla çeker. Odadan büyük adımlarla fırlar.

Arkasından gelen genç analistler eşyalarını kucaklarında taşır. Yarım kalmış kağıt bardaklar masada unutulur.

Boş soda şişeleri ve buruşuk peçeteler koltukların kenarında kalır.

Sinem masadaki yabancı çöpleri eliyle kenara fırlatır. HDMI kablosunu kendi bilgisayarına takar.

Ekrandaki bütçe tablosu anında silinir. Yerine yeni ekibin rengarenk tanıtım slaytı gelir.

— “Temizlik ekibini çağırın, masayı silsinler.”

— “Zamanımız kalmadı Sinem, Londra hattan ses veriyor.”

— “Tamam, mikrofonu açın, hemen başlıyoruz.”

— “Kapıyı da sımsıkı kapatın lütfen.”

— “Cam perdeleri de çekin, kimse bizi izlemesin.”

Ağır cam kapı dış dünyaya kapanır.

Ancak açık ofisin koridorunda yeni bir grup yavaşça toplanır. Onların ellerinde de şarj kabloları ve açık laptoplar vardır.

Saat 15.25 olacak. O yeni gölgeler camın önüne gelecektir. Ve bu akvaryum dramı aynı sözlerle baştan oynanacaktır.

Kulelerde toplantılar asla bitmez. Toplantı odaları ise asla huzur yüzü görmez.