Tuvalet Kabininde Sessizce Ağlayan Kıdemli Analist ve Koku Spreyi: Bir Kurumsal Yıkım Sahnesi

I. 09.30: On Dokuzuncu Kat Cam Odası ve Toplu İnfaz

Saat tam 09.30.

River Plaza’nın on dokuzuncu katında hava kurşun gibi ağırdır.

Yönetim katındaki büyük toplantı odasında klima buz gibi üfler. Masada on iki uzman ve yönetici oturmaktadır.

Duvardaki dev projektör ekranında kırmızı renkli zarar sütunları parlar.

Şirket ortağı ve kıdemli direktör Faruk Bey masanın başına geçer.

Elindeki kalın sunum dosyasını masanın ortasına fırlatır: güm.

Kağıtlar cilalı ceviz masaya saçılır. Odada çıt çıkmaz.

Faruk Bey gözlerini doğrudan kıdemli finans analisti Caner’e diker.

— “Caner, bu finansal modeli hazırladın. Aklından ne geçti?”

— “Faruk Bey, elimizdeki geçmiş üç yıllık verilere dayandım.”

— “Veri analizi yapmayı biliyor musun sen Caner?”

— “Biliyorum efendim, altı yıldır bu şirketteyim.”

— “Altı yıldır buradasın ama basit bir iskonto oranını tutturamadın!”

— “Merkez Bankası faiz kararını dün gece açıkladı efendim.”

— “Bahanelerle karşıma çıkma Caner!”

— “Modeli sabah 07.00’de güncelledim ama.”

— “Sen bu şirkete her ay tam 1,4 milyon TL kaybettiriyorsun!”

— “Ekip arkadaşlarımla teyit etmiştik Faruk Bey.”

— “Ekip arkadaşların da senin kadar yetersiz o zaman!”

Faruk Bey parmağını Caner’in yüzüne doğru öfkeyle sallar.

Odada buz gibi bir sessizlik olur. Masadaki diğer mesai arkadaşları başlarını öne eğer.

Kimse Caner’in yüzüne bakamaz. Herkes kendi bardağındaki soğuk suyu inceler.

Caner’in boğazına koca bir taş oturur. Kulakları yüksek tonda uğuldar.

Yüzündeki tüm kan çekilir. Kalbi göğsünde deli gibi çarpar.

Toplantı bittiğinde Faruk Bey kapıyı çarpar, çıkar.

Caner dizüstü bilgisayarını kucağına alır. Titreyen bacaklarıyla sandalyeden kalkar.

Açık ofisin ortasından hızlı adımlarla geçer. Kimseyle göz teması kurmaz.

Hedefi koridorun en sonundaki erkekler tuvaletidir.

II. Üç Numaralı Kabine Sığınma ve Sessiz Hıçkırıklar

Ağır ahşap tuvalet kapısı arkasından kapanır.

Caner içeriye girer. Adımlarını doğrudan en dipteki geniş kabine yönlendirir.

Burası üç numaralı kabindir. Geniş engelli kabinidir.

Açık ofis çalışanları bu kabine gizli mola odası der. Ağlamak, soluklanmak veya istifa mektubu taslağı yazmak için kullanılır.

Caner içeri süzülür. Metal mandalı hızla çevirir: klik.

Kilit dili yuvasına oturur. Dış dünya bir anda kesilir.

Caner sırtını kapının soğuk gri paneline yaslar. Yere doğru yavaşça kayar.

Klozetin plastik kapağını indirir. Üzerine yığılır.

Gözyaşları yanaklarından sessizce süzülür.

Açık ofise en ufak bir ses gitmemelidir. Ağlama sesi duyulursa tüm kurumsal karizması biter.

Caner iki elini birden ağzına bastırır.

Hıçkırıklarını göğsünün içine doğru boğar. Omuzları sarsılır.

— “Ben ne yaptım? Neden hep ben hedef oluyorum?”

— “Haftada yetmiş saat çalıştım bu model için.”

— “Gece yarılarına kadar ofiste sabahladım.”

— “Bütün emeğim tek bir fırçayla silindi.”

— “LinkedIn profilimi güncelleyeceğim bu akşam.”

— “Fakat ev kredisi taksiti her ay kapıda bekliyor.”

Caner sessizce iç çeker. Cebinden bir kağıt mendil çıkarır.

Gözlerini ve burnunu siler. Derin nefes almaya çalışır.

Telefonunu pantolonunun cebinden çıkarır. Ekran kilidini açar.

Mobil bankacılık uygulamasına tıklar. Aylık 48.500 TL tutarındaki konut kredisi taksitine bakar.

Bu borç onu bu plazaya zincirleyen prangadır.

İstifa edemez. Sesini yükseltemez. Yutkunmak zorundadır.

LinkedIn uygulamasına girer. Gelen kutusunda iki danışmanlık teklifi durmaktadır.

Fakat hiçbir şirket bu maaşı hemen vermez.

Gözlerini kapatır. Telefonu tekrar cebine koyar.

Haksızlığın acısı boğazını sıkmaya devam eder.

Plaza kulelerinde insan duygularına asla yer yoktur. Burada sadece hedefler, bütçeler ve azarlar geçerlidir.

III. Lavanta Kokulu Otomatik Spreyin Şölen Vakti

Tam o sırada duvarda mekanik bir ses duyulur.

Klozetin hemen üzerindeki beyaz plastik kutu canlanır. İçindeki küçük motor gürültüyle döner: vızzz.

Ve ardından o tanıdık ses patlar: fısssss.

Kutudan yoğun, kimyasal bir yapay lavanta bulutu fışkırır.

Sprey Caner’in tam saçlarının üzerine ve ensesine dökülür.

Havadaki keder ve hüzün kokusu saniyeler içinde ucuz kimyasala boğulur.

Caner öksürmeye başlar. Gaz genzini fena halde yakar.

— “Öhö, öhö! Bir bu eksikti zaten.”

— “Lavanta kokulu bir aşağılanma yaşıyorum şu an.”

— “Ağlamama bile izin vermiyor bu bina.”

— “Sensör beni hareket edince insan sandı herhalde.”

— “Keşke şirket yönetimi de bizi insan saysa.”

Koku kabinin dar hacmine yoğun bir şekilde yayılır.

Caner başını ellerinin arasına alır. Bu sahne o kadar absürttür ki, ağlar, bir yandan hafifçe sırıtır.

Modern plaza hayatının tüm trajikomik özeti bu kabindedir.

Bir yanda kariyeri yerle bir edilmiş bir uzman gözyaşı döker.

Diğer yanda duvardaki pilli cihaz aralıksız lavanta püskürtür.

Sistem senin hüznünü bile yapay aromayla maskelemeye çalışır.

“Kötü kokuları ve personelin moral çöküntüsünü yok eder” vaadiyle asılan o sprey, acının üstünü örter.

Caner derin bir soluk alır. Fakat sadece konsantre lavanta solur.

Gözleri kimyasaldan yanar. Ağlaması tekrar başlar.

IV. Kapı Altındaki Çoraplar ve Dışarıdaki Tahammülsüzlük

Dışarıdaki ahşap kapı gürültüyle açılır.

İçeriye yeni bir personel girer. Sert adım sesleri seramik fayansta yankılanır.

Caner nefesini tutar. Ağlamayı bıçak gibi keser.

Gözyaşlarını gömleğinin koluna siler. Burnunu çekmez.

Gelen kişi pisuvarların önünden geçer. Kabin kapılarını tek tek kontrol eder.

Bir numaralı kabin doludur. İki numara arızalıdır.

Adımlar doğrudan üç numaralı kabinin önünde durur.

Kapının altındaki on santimlik boşluktan siyah kumaş pantolon ve parlak rugan ayakkabılar görünür.

Bu ayakkabılar kıdemli danışman Selim’e aittir.

Selim sabırsızca ayağını yere vurur: tık, tık, tık.

Kapının metal mandalını yukarı aşağı zorlar: şıkır, şıkır.

— “Dolu mu kardeşim?”

— ”…”

— “Kim var içeride? On dakikadır bekliyoruz burada!”

— “Dolu efendim, çıkıyorum şimdi.”

— “Çıkın artık, bütün kat sırada bekliyor!”

— “İki dakika müsaade edin lütfen.”

— “Kabin keyfi yapmayın kardeşim, işimiz gücümüz var!”

Caner sesini kalınlaştırmaya çalışır. Fakat sesindeki titreme gizlenemez.

Dışarıdaki Selim kapının pervazına hafifçe vurur.

— “İki saattir kabin işgal ediyorsunuz.”

— “Gidin otel lobisine oturun kardeşim.”

— “Müşteri toplantımız var, sıra bekliyoruz burada.”

— “Azıcık diğer insanlara saygılı olun!”

— “İçeride gazete mi okuyorsunuz anlamadık ki!”

— “Kişisel bakım odası değil burası, acil durumumuz var!”

— “Tamam çıkıyorum, bir saniye lütfen!”

— “Hadi artık, kapıyı mı kıralım yani?”

Caner cevap vermez. Dişlerini hırsla sıkar.

Plazada kimse kimsenin derdini merak etmez.

Herkes sadece kendi acelesinin ve hırsının peşindedir.

Kabinin altından görünen o ayaklar sabırsızca dans eder.

Caner için sığınak vakti bitmiştir. Buradan da sürgün edilmektedir.

V. Aynada Gözyaşı Temizliği ve Kurumsal Makyaj Restorasyonu

Caner klozetin üstünden yavaşça doğrulur.

Ceketini silker. Pantolonundaki kırışıklıkları iki eliyle düzeltir.

Kapının metal kilidini açar: klik.

Başını öne eğer, dışarıya çıkar. Kapıda bekleyen Selim ile göz teması kurmaz.

Selim homurdanır, içeriye dalar. Kapıyı arkasından büyük bir gürültüyle çarpar.

Caner mermer lavabo tezgahının önüne gelir.

Başını yavaşça kaldırır. Karşısındaki devasa aynaya bakar.

Aynadaki yansıma tam bir enkazdır.

Gözlerinin altı mosmor ve kıpkırmızı olmuştur. Yanaklarında kurumuş tuzlu çizgiler parlar.

Saçları spreyin yapışkan sıvısı yüzünden birbirine girmiştir.

Musluğun fotoselli sensörüne elini uzatır. Su buz gibi akar.

Yüzüne beş kez soğuk su çarpar: şap, şap, şap.

Cebinden göz damlası şişesini çıkarır. Kızaran gözlerine ikişer damla sıkar.

Kuru peçeteyi rulo yapar. Yüzünü hafif hareketlerle kurular.

Göz pınarlarını ovuşturur.

Kravatının düğümünü boğazına kadar sıkar. Omuzlarını geriye atar, dikleşir.

— “Toparla kendini Caner.”

— “Bu insanlara asla zayıflığını gösteremezsin.”

— “Yarın yine geleceksin bu kuleye.”

— “Başka çaren yok, konut kredisi borcun var.”

— “Gülümse, hiçbir şey yaşanmamış gibi davran.”

Aynadaki yansımasına bakar. Dudaklarına sahte bir tebessüm kondurur.

Gözlerindeki kırgınlığı tamamen silemez. Ancak kurumsal maskesini tekrar yüzüne yapıştırır.

VI. Hiçbir Şey Olmamış Gibi Masaya Dönüş ve Yeni Bir Toplantı Daveti

Saat tam 11.05.

Caner tuvaletin ağır ahşap kapısını iter. Açık ofisin parlak floresan ışığına adım atar.

Koridorda sanki az önce o kabinde hüngür hüngür ağlamamış gibi yürür.

Adımları son derece kendinden emindir. Başını dimdik tutar.

Masasına doğru ilerler. Masasının yanındaki stajyer ona bakar.

Caner hafifçe gülümser. Başını sallar, selam verir.

Kendi ergonomik sandalyesine oturur. Bilgisayarının faresini uyandırır.

Ekranda Outlook bildirimleri ardı ardına patlar.

En üstte yeni bir acil takvim daveti yanıp söner. Gönderen kişi yine Faruk Bey’dir.

Konu başlığı şudur: “Q3 Finansal Model Düzeltmeleri — Acil Durum Toplantısı”.

Toplantı saati tam 11.30’dur.

Yani yirmi beş dakika sonra aynı cam odaya geri dönecektir.

Aynı masaya oturacaktır. Ve aynı adamdan yeni bir fırça yiyecektir.

Yan masadaki arkadaşı Gizem başını uzatır:

— “Caner iyi misin? Gözlerin çok kızarmış.”

— “İyiyim Gizem, mevsimsel polen alerjim azdı biraz.”

— “Bir de tuhaf bir lavanta kokusu var üzerinde.”

— “Yeni bir kolonya denedim, ondandır.”

Gizem inanmış gibi başını sallar. Önüne döner.

Caner bardağındaki soğuk sudan bir yudum alır.

Burnuna hala o ucuz lavanta kokusu çarpmaktadır.

Bu yapay koku artık onun kurumsal hayatının ayrılmaz bir parçasıdır.

Masa komşusu kulaklığını hafifçe aralar. “Caner, Faruk Bey’in dosyasına baktın mı?” der.

Caner başını sallar. “Şimdi açıyorum, hazır olacak” der.

Maslak kulelerinde kimse personelin kalbinin kırılmasına aldırmaz.

Kırılan kalpler tuvalet kabininde hızla tamir edilir. Yarım saat sonra yeni bir toplantı başlar.

Caner derin bir nefes çeker. Excel dosyasını çift tıklar, açar.

Ekrandaki karmaşık formüller yeniden akmaya başlar. Hayat kaldığı yerden devam eder.

Gözyaşları kurur, lavanta kokusu uçar. Geride sadece hesap tablosundaki soğuk rakamlar kalır.

Klavye tuşları hızla tıkırdar. Yeni slaytlar hazırlanır. Saat 11.30 kapıya dayanmıştır.