Vadistanbul Havaray Kuyruğu: Cendere Vadisi Ayazında 20 Dakikalık Donma Seansı

Aralık sabahı, saat tam 08.35.

Seyrantepe istasyonunun açık peronunda dondurucu bir rüzgar eser.

Gökyüzü kurşunidir. Aytekin Kotil viyadüklerinden vadiye doğru soğuk hava akar. Cendere Deresi’nin nemli sisi kulelerin eteklerini sarar.

Burası F3 Vadistanbul havaray hattının başlangıç noktasıdır.

Yüzlerce genç çalışan peronda toplanmıştır. Dijital ajans çalışanları, bankacılar ve kurumsal uzmanlar sıra bekler.

Herkesin nefesi havada beyaz buhar kümeleri oluşturur.

Mesafe sadece yedi yüz elli metredir. Fakat bu yedi yüz elli metre aşılmaz bir engele dönüşür.

Çünkü rayların üzerindeki havaray kabini henüz ortada yoktur.

Ekrandaki dijital panoda kırmızı yazılar parlar: “Sefer Aralığı: 10 Dakika.”

Fakat saat 08.35’ten 08.48’e kadar hiçbir araç gelmez.

Perondaki insan sayısı beş yüzü aşar.

Soğuk beton viyadük ayakların altından yukarıya doğru bir buz kalıbı gibi tırmanır.

Kaşmir kabanlar çaresiz kalır. İtalyan deri eldivenler donar.

Herkes iki elini ceplerine sokar. Titreyen bedenler omuz omuza yanaşır.

I. Sanayi Mahallesi Aktarma Tuzağı ve Seyrantepe Peronu

Vadistanbul’a toplu taşımayla gitmek bir cesaret testidir.

Önce M2 ana hattına binilir. Sanayi Mahallesi istasyonunda inilir.

Orada dar bir altgeçitten Seyrantepe mekiğine aktarma yapılır. Zaten ilk yorgunluk burada başlar.

Seyrantepe’ye varınca çile bitmez. Asıl sınav viyadük peronundadır.

Yerin metrelerce üzerindeki açık perona çıkılır.

Burası doğrudan Cendere rüzgarına açıktır. Hiçbir cam panel rüzgarı kesmez.

Genç bir reklam yazarı olan Sinem kabanının yakasını çenesine kadar çeker:

— “Mert, ben bugün parmaklarımı kaybedeceğim.”

— “Ben kulaklarımı çoktan kaybettim Sinem.”

— “Hani bu havaray beş dakikada bir geliyordu?”

— “Normalde öyleydi. Ama bugün vadi hattında arıza varmış.”

— “Dün de sinyalizasyon arızası vardı.”

— “Vadistanbul’un kaderi bu. Şehirden koptuk, ormanın ortasında kaldık.”

— “Ajansın sabah toplantısı dokuzda başlıyor.”

— “Müşteriye vadi ayazında donuyoruz dersin, anlarlar.”

Mert ellerini birbirine sürter. Yanakları soğuktan kıpkırmızı olmuştur.

Arkalarındaki kalabalık homurdanmaya başlar.

Her geçen dakika yeni bir metro Seyrantepe’ye boşalır. Perona yüz kişi daha eklenir.

Kuyruk peron turnikelerinden dışarıya taşar.

Bir bankacı cep telefonunun fenerini açıp raylara tutar:

— “Görünen bir şey var mı abi?”

— “Yok kardeşim, sadece sis var. Raylar bile buz tutmuş.”

— “Dün akşam da böyleydi. Yarım saat mahsur kaldık.”

— “Havaray projesi dedikleri şey iki duraklık teleferik gibi.”

— “Ama reklamında ‘şehir merkezine üç dakika’ yazıyordu.”

— “Şehir merkezine değil, kutup dairesine üç dakika.”

— “Ayak parmaklarımın ucunda karıncalanma başladı.”

— “Yere basma Sinem, parmak uçlarında yaylan.”

— “Yaylanıyorum ama zemin buz pisti gibi.”

Perondaki herkes aynı ritimle yerinde saymaya başlar.

Yüzlerce kurumsal çalışan soğuktan adeta toplu bir dans icra eder.

II. Viyadük Üzerinde 20 Dakika: Cendere Deresi Ayazı

Cendere Vadisi İstanbul’un doğal bir hava koridorudur.

Karadeniz’den inen soğuk hava Belgrad Ormanı’nı yalar. Bu vadiye doğrudan dalar.

Kuleler yükseldikçe rüzgarın şiddeti iki katına çıkar.

Yüksek viyadük üzerinde dikilen yüzlerce kurumsal nefer çaresizce bakınır:

— “Güvenlik bey, araç nerede kaldı?”

Güvenlik görevlisi kalın kabanının içinden zorlukla seslenir:

— “Makaralı sistemde teknik bakım var efendim.”

— “Yirmi dakikadır buradayız, donduk!”

— “Anlıyorum efendim, makinist aracı test ediyor.”

— “Testi sabah altıda yapsaydınız ya!”

— “Talimat böyle Sinan Bey, benim yapabileceğim bir şey yok.”

Alternatif Bank genel müdürlük çalışanı Burak Bey söze girer:

— “Taksiye binsek gidemez miyiz?”

— “Buradan Vadi’ye taksi yüz elli lira yazar.”

— “Ayrıca Seyrantepe virajında trafik kilit.”

— “Mecbur bekleyeceğiz o zaman.”

— “Bari perona ısıtıcı koysalarmış.”

— “Açık havada ısıtıcı mı olur Burak? Rüzgar alevi söndürür.”

— “En azından rüzgar kırıcı cam panel koysalardı.”

— “Onu da koymamışlar. Bizi rüzgarla baş başa bıraktılar.”

Bekleyiş uzadıkça insanların sabrı tükenir.

Kimse telefonuna bile bakamaz. Çünkü cepten çıkan el iki saniyede uyuşur.

Herkes sadece ufuktaki raylara kilitlenir.

Vadistanbul yönünden gelecek olan beyaz kabin bir kurtarıcı gibi beklenir.

Termosundan sıcak su yudumlayan biri diğerlerinin kıskanç bakışlarına hedef olur:

— “Termosta ne var abi?”

— “Ihlamur var kardeşim, başka türlü yaşanmaz burada.”

— “Bir yudum versene, donduk.”

— “Kusura bakma, salgın var.”

— “Salgından önce zatürre olacağız zaten.”

III. F3 Cam Kapsülünün Gelişi ve Kabin İzdihamı

Saat tam 08.52 olur.

Rayların metal aksamından derin bir inleme duyulur. Çelik halatlar gerilir.

Ufukta beyaz gövdeli, tek vagonlu havaray kabini görünür.

Viyadük üzerinde yavaşça süzülür.

Perondaki beş yüz kişi aynı anda ileriye doğru bir adım atar:

— “Geliyor! Sonunda geliyor!”

— “İtmeyin arkadan, sarı çizgiyi geçmeyin!”

— “Herkes binemez buna, çok kalabalığız!”

— “Ben ilk kapıdan dalacağım, toplantım var!”

Kabin perona yanaşır. Pnömatik frenler tıslar. Cam kapılar iki yana kayar.

İçeriden sıcak bir hava dalgası dışarı vurur.

Ve o an medeniyet sınırları askıya alınır.

İçerideki yolcular henüz tam inemeden dışarıdakiler içeri hücum eder:

— “Önce inenlere yol verin kardeşim!”

— “İnemiyoruz ki, üstümüze yürüyorsunuz!”

— “Geç kaldık hanımefendi, sıkışın biraz!”

— “Burası vagon mu konserve kutusu mu belli değil!”

— “Arkaya doğru ilerleyin lütfen!”

Kabin kapasitesi iki yüz elli kişidir. Fakat içeri en az dört yüz kişi girmeye çalışır.

İnsanlar kapı eşiklerine yapışır. Çantalar kapı fitillerinin arasına sıkışır.

Kapı kapanmaya çalışır: Dıt-dıt-dıt!

Kapı birinin sırt çantasına çarpar. Geri açılır.

Makinist hoparlörden sert bir anons yapar:

“Kapı önlerini boşaltın! Araç hareket edemiyor!”

İçeridekiler derin nefes alıp karınlarını içeri çeker.

Sonunda kapılar kapanır. Dışarıda kalan iki yüz kişi hayal kırıklığıyla cama bakar.

Onlar için bir yirmi dakika daha başlamıştır.

IV. Viyadükten Ormana: 750 Metrelik Havada Süzülüş

Kabin hareket eder. Sarsıntısız bir şekilde viyadükte ilerler.

İçerisi hamam gibi sıcaktır. Isıtıcılar son kademede çalışır.

Dışarıdaki kutup soğuğundan gelen yüzler aniden terlemeye başlar.

Gözlük camları anında buğulanır. Kimse önünü göremez:

— “Gözlüğüm bembeyaz oldu, hiçbir şey görmüyorum.”

— “Benim de camlar buğulandı Selim.”

— “Camı sileyim dedim, mendil bulamadım.”

— “Boşver, dışarıyı görmemek daha iyi. Yükseklik korkun var zaten.”

— “Kaç metre yukarıdayız şu an?”

— “Yerden otuz metre yükseklikteyiz. Viyadük üzerindeyiz.”

Kabinin geniş camlarından Cendere Vadisi izlenir.

Sol tarafta yemyeşil orman dokusu uzanır. Sağ tarafta ise devasa beton bloklar dizilidir.

Vadi Kuleleri, rezidanslar ve alışveriş merkezi bir duvar gibi dikilir.

Burası doğa ile kurumsal hayatın en tuhaf sınır çizgisidir.

Bir tarafta çam ağaçları vardır. Diğer tarafta milyar dolarlık şirket genel müdürlükleri durur.

Havaray vadinin üzerinden kuğu gibi süzülür.

Yolculuk sadece iki dakika sürer.

Bu iki dakika, Seyrantepe’deki yirmi dakikalık donma seansının ödülü gibidir.

Fakat yolcular gevşeyemez. Çünkü varış istasyonu da yeni bir maratondur.

V. AVM Terasından Vadi Ofislerine Son Koşu

Kabin Vadistanbul istasyonuna girer.

Burası doğrudan alışveriş merkezinin teras katına bağlıdır.

Kapılar açılır. İnsan seli bu kez dışarıya doğru fırlar:

— “Koş Mert, asansörler kilitlenmeden yetişelim!”

— “Ben üçüncü bloktayım Sinem!”

— “Ben Vadi Bulvar tarafındayım, yolum uzun!”

— “Öğlen kahvesinde buluşuruz!”

İnsanlar AVM terasındaki yürüyen merdivenlere koşar.

Sabahın bu erken saatinde mağazalar henüz kapalıdır. Vitrinler karanlıktır.

Sadece aceleyle adımlarını atan kurumsal çalışanların yankısı duyulur.

Teras katından açık meydana çıkılır.

Cendere rüzgarı burada da insanları karşılar.

Vadinin tabanı Seyrantepe sırtlarından bile daha soğuktur.

Hava akımı binaların arasından hızla geçer.

Evyap ve Alternatif Bank kulelerinin giriş turnikeleri görünür.

Saat tam 08.59 olur.

Kartlar boyunluklardan çekilir. Turnikelere hızla dokundurulur: Bip!

Bir analist nefes nefese güvenlik masasına yaslanır:

— “Yetiştim mi Şahin Bey?”

— “Tam 08.59 Burak Bey. Son saniyede kurtardınız.”

— “Havaray yine arıza yaptı, yirmi dakika dondum yukarıda.”

— “Biliyorum beyim. Gelen herkes aynı şeyi söylüyor.”

— “Yarın taksiyle geleceğim, bu stres çekilmez.”

— “Her sabah öyle dersiniz Burak Bey. Ama akşam yine havaraya binersiniz.”

Burak Bey acı bir tebessüm eder. Haklıdır.

İstanbul’un kurumsal hayatı böyledir. Çilesini bilirsiniz. Şikayet edersiniz.

Fakat ertesi sabah yine aynı peronda, aynı soğukta sıraya girersiniz.

Asansör lobisinde ikinci bir bekleme başlar:

— “Kırkıncı kata çıkacak asansör nerede?”

— “Ekspres olanı bekliyoruz Burak.”

— “Havaraydan kurtulduk, şimdi dikey kuyruk başladı.”

— “Plaza hayatı baştan aşağı bir kuyruk simülasyonudur.”

— “Haklısın, sabah Seyrantepe’de, öğlen yemekhanede, akşam yine raylarda.”

VI. Vadi Çukurunda Akşamın Erken İnişi

Cendere Vadisi’nde güneş erken batar.

Etraftaki yüksek tepeler ve dev kuleler ışığı çabuk keser.

Saat 16.30 sularında vadiye koyu bir alacakaranlık çöker.

Hava sıcaklığı yeniden sıfır dereceye doğru düşer.

Ofislerin dev cam cephelerinden dışarıya sarı ışıklar taşar.

Binlerce bilgisayar ekranı açık kalır.

Saat tam 18.00 olur. Paydos zili duyulur.

Bu kez tersine büyük bir göç dalgası başlar.

Vadistanbul AVM’nin terasındaki havaray istasyonunda aynı kalabalık toplanır.

Bu kez hedef Seyrantepe üzerinden M2 metrosuna ulaşmaktır.

İstasyon kapısındaki kuyruk yine viyadüğe taşar.

Cendere’nin nemli ayazı insanların yüzüne yeniden vurur.

Bir iş günü daha vadi çukurunda tamamlanmıştır.

Yarın sabah aynı raylarda, aynı rüzgar altında yeni bir donma seansı herkesi bekler.

Ve F3 kabini viyadük üzerinde iki dünya arasında mekik dokumayı sürdürür.