Holding Servisinde Uyuyan Otuz Yıllık Memurların Huzuru

Saat Salı sabahı 06.32.

Kozyatağı E-5 yan yolundaki beton köprünün altındayız.

Hava henüz zifiri karanlıktır, sokak lambaları ıslak asfaltı soluk sarıya boyar.

Keskin bir poyraz köprü altındaki gazete kağıtlarını ve karton bardakları savurur.

Köşedeki seyyar tezgahta poğaçacı Seyfi sıcak peynirli ve zeytinli açma satar.

Kaldırımda bekleşen onlarca beyaz yakalı vardır.

Herkes paltolarının yakasını kaldırmış, ellerini ceplerine sokmuş, soğuktan büzülmüştür.

Kimse birbiriyle tek kelime konuşmaz, sabah ayazında nefesler buharlaşır.

Saat tam 06.40’ta beyaz renkli bir Isuzu Turkuaz servis otobüsü köşeden ağır ağır süzülür.

Ön camının arkasında laminant kaplı mavi bir hat levhası parlar:

“4. LEVENT - MASLAK PLAZALAR / HAT-14”.

Minibüs kaldırıma sıfır yanaşır.

Havalı kapısı derin bir tıslamayla açılır: FIIISSS!

Otobüsün basamağında Servet Bey belirir.

Servet Bey elli yedi yaşındadır.

Tam otuz bir yıldır holdingin Bordro ve Özlük İşleri Müdürlüğü’nde kıdemli şeftir.

Üzerinde kırk yıllık kumaş gibi duran koyu gri kaşe kabanı vardır.

Boynuna eşinin ördüğü lacivert yün atkıyı iki tur sarmıştır.

Sol elinde hakiki deriden eski bir evrak çantası taşır.

Şoför Ali Kaptan ile göz göze gelirler.

Aralarında kelimelere bile ihtiyaç kalmamıştır.

— “Hayırlı sabahlar Kaptan.”

— “Hayırlı sabahlar Servet Ağabey, hoş geldin sefalar getirdin.”

Servet Bey arabanın dar halıfleks koridorunda adımlar.

Ve holding servislerinin yazılı olmayan en katı feodal kanunu tam o an devreye girer.

I. Sabah 06.40: Kozyatağı E-5 Durağı ve Isuzu Turkuaz

Servet Bey üçüncü sıraya doğru emin adımlarla ilerler.

Burası soldan üçüncü sıra, tekli cam kenarıdır.

Koltuk kılıfı bordo kadifedir.

Kafalığın tam ortasında hafifçe parlayan koyu bir aşınma izi vardır.

O aşınma Servet Bey’in otuz yıllık mesai yorgunluğunun tescilli mührüdür.

Bu koltuk şirketin resmi demirbaş kayıtlarında Servet Bey’e zimmetli görünmez.

Fakat holding binasındaki yönetim kurulu başkanının deri makam koltuğu bile bu kadar kutsal değildir.

Geçen yıl işe yeni başlayan hevesli bir stajyer çocuk bu koltuğa oturmaya cüret etmiştir.

Bütün servis aracı bir anda derin bir dehşete ve uğursuz bir sessizliğe gömülmüştür.

Arka sıradaki kıdemli tahakkuk uzmanı Halil Bey çocuğun omzuna usulca dokunmuştur:

“Evladım hemen kalk oradan. Orası Servet Bey’in otuz yıllık makamıdır, vallahi çarpılırsın.”

Çocuk korkuyla yerinden fırlamış, en arka dörtlüye sığınmıştır.

Servet Bey yerine oturur.

Evrak çantasını bacaklarının arasına titizlikle sıkıştırır.

Kaşe kabanını üzerinden ağırbaşlı bir törenle çıkarır.

Kabanı ikiye katlar, astarı dışarıda kalacak şekilde yumuşacık bir yastık yapar.

Kaban yastığını minibüsün soğuk ve hafif buğulu camına yerleştirir.

Gözlüğünü çıkarıp sol gömlek cebine usulca sokar.

Göz kapaklarını kapatır.

Ve dış dünyayla olan bütün kurumsal bağını o saniye tek bir derin nefeste koparır.

II. Üçüncü Sıra Sol Cam Kenarının Dokunulmazlığı

Minibüs Göztepe köprüsüne doğru hızlanır.

Durağa her yaklaşışta bir iki kişi daha biner:

Acıbadem’den kıdemli satın almacılar, Altunizade’den marka müdürleri biner.

Arka koltuklarda fısıltılı plaza sohbetleri başlar.

Genç uzmanlar akşam izledikleri dizileri, hafta sonu planlarını çekiştirir.

Ön tarafta şoförün teybinde kısık sesle TRT Nağme çalar:

Müzeyyen Senar hüzzam makamında efkarla inler.

Fakat Servet Bey hiçbir şeyi duymaz, hiçbir kıpırtıyı hissetmez.

O artık alfa dalgalarından teta dalgalarına çoktan geçiş yapmıştır.

Otuz bir yıllık memuriyetin bahşettiği muazzam bir kurumsal zırhı kuşanmıştır.

Kafası minibüsün motor titreşimiyle milimetrik bir uyum içinde sallanır: Tıkır… Tıkır… Tıkır…

Ne kadar keskin viraj dönülürse dönülsün, ne kadar derin çukurdan geçilirse geçilsin başı camdan kaymaz.

Bu bir doğa mucizesidir.

Bu yılların sabrıyla kazanılmış üstün bir kinetik ve ruhsal dengedir.

Servet Bey uykunun en dokunulmaz, en saf mertebesindedir.

Ne holdingin borsa hisselerinin taban yapması onu ilgilendirir.

Ne döviz kurlarının patlaması uykusunu kaçırabilir.

Ne de tepe yönetimdeki kanlı tasfiyeler ve taht kavgaları.

O sistemin tüm hırslarını, tüm stresini üçüncü sıranın camında sıfırlamıştır.

Burası onun fani dünyadaki tek sığınağıdır.

III. FSM Köprüsü Kilitlenirken Başlayan Zen Uykusu

Saat 07.15 olur.

Fatih Sultan Mehmet Köprüsü girişi tam bir açık hava mahşerine döner.

Kavacık viyadüğünden itibaren trafik bir santim bile kıpırdamaz.

Yüzlerce servis aracı, hafriyat kamyonu ve lüks cip tampon tampona kilitlenir.

Gök delinmişçesine sağanak yağmur bastırır.

Silecekler gıcırtıyla camı döver: GAAAKKK… GUKKK…

Dışarıda çılgınca bir korna senfonisi patlar.

Sürücüler pencereleri açıp birbirine ana avrat bağırır.

Ali Kaptan direksiyonu hırsla yumruklar, derin bir of çeker.

Fakat Servet Bey’in yüzünde tek bir mimik bile oynamaz.

Yüzünde bir Tibet dağında inzivaya çekilmiş Budist rahibin Nirvana anındaki o ilahi huzuru parlar.

Ağzı hafifçe aralanmıştır.

Derin, ritmik ve düzenli nefesler alır: Hıssss… Hıssss…

Yan koltuktaki genç iş analisti Emre dehşet içinde Servet Bey’i süzer.

Emre henüz yirmi dört yaşındadır.

Bilkent İşletme’yi yeni bitirmiştir, Management Trainee olarak holdinge girmiştir.

Emre’nin kalbi yerinden fırlayacak gibi çarpmaktadır.

Çünkü saat tam 08.00’de genel müdür yardımcısına bütçe sunumu vardır.

Ve köprünün üstünde araçlar durmuş, kontaklar kapatılmıştır.

Emre tırnaklarını kemirir, alnından ter damlar.

Servet Bey ise sanki İsviçre Alpleri’nde bir çam ormanındaymış gibi mışıl mışıl uyur.

İşte iki nesil arasındaki kurumsal uçurum tam olarak buradadır:

Biri köprüyü telaşla aşmaya çalışır.

Diğeri ise köprünün bizatihi kendisi haline gelmiştir.

IV. Yan Koltuktaki Genç Analistin Panik Krizi ve Excel Çilesi

Saat 07.45’e gelir.

Trafik kaplumbağa hızıyla birkaç metre ilerler, sonra yine çakılır.

Emre dizüstü bilgisayarını kucağına açar.

Dizleri titrerken cep telefonundan internet paylaşımını açmaya çabalar.

Outlook uygulamasında direktörünün durumu kırmızıdan yeşile dönmüştür.

Ekrana peş peşe acil e-postalar yağar.

Emre panikle formülleri düzeltmeye çalışır, klavyenin tuşlarını döver.

Bir yandan da göz ucuyla Servet Bey’in dingin yüzüne bakar.

İçinden derin bir isyan yükselir:

Bu adam nasıl bu kadar kaygısız, nasıl bu kadar sarsılmaz kalabiliyor?

Holdingde haftalardır korkunç bir reorganizasyon fısıltısı dolaşmaktadır.

Geçen hafta İcra Kurulu iki grup başkanını tek kalemde görevden almıştır.

Üç fabrika birleştirilmiş, performans değerlendirme notları düşürülmüştür.

Yetmiş personelin iş akdi feshedilecektir.

Emre her gece kabuslarla uyanmakta, hafif dozlu antidepresan kullanmaktadır.

Servet Bey’e ise bunların hiçbiri sinek vızıltısı kadar bile tesir etmez.

Çünkü Servet Bey otuz bir yılda yedi ayrı holding CEO’sunun yükselişini ve çöküşünü izlemiştir.

On iki genel müdür yardımcısının tasfiye tazminatını bizzat kendi elleriyle bordrolamıştır.

Dokuz büyük devalüasyonu ve ekonomik buhranı atlatmıştır.

Gelenlerin nasıl kibirle plazaya adım attığını görmüştür.

Gidenlerin ise karton kutularla nasıl sessizce holdingi terk ettiğine şahit olmuştur.

Genç yöneticiler toplantılarda strateji slaytları yarıştırırken o bordro fişlerini istiflemiştir.

O çok iyi bilir ki:

Holdingler devasa birer akvaryumdur.

Büyük ve süslü balıklar birbirini yer bitirir.

Dipteki sessiz çöpçü balığına ise kimse ilişmez.

Ve Servet Bey bu dev akvaryumun en bilge, en huzurlu çöpçü balığıdır.

V. Otuz Yılda Değişen Yedi CEO ve Sarsılmayan Biyolojik Saat

Saat 08.05 olur.

Minibüs nihayet Boğaz köprüsünü aşar, Etiler viyadüğünden Levent’e dalar.

Bulutlar aralanır, yağmur diner, yerini soluk bir İstanbul sabahına bırakır.

Büyükdere Caddesi’nin geniş şeritlerine girilir.

Plazalar yolun iki yanında gökyüzünü yaran dev mermer kuleler gibi yükselir.

Minibüs Sabancı Center kulelerinin kapalı otopark rampasına doğru hafifçe kıvrılır.

Yeraltı katının loş floresan ışıkları minibüsün camlarına vurur.

Araç dik rampadan aşağıya süzülür.

Ve tam o anda, holding tarihinin en kusursuz biyolojik mucizesi sahnelenir.

Minibüsün ön tekerlekleri otopark girişindeki sarı plastik hız kesici kasise çarpar: KÜÜÜT!

Araç hafifçe yaylanır.

Ali Kaptan frene dokunur.

Ve Servet Bey, tam o darbenin indiği saniyenin onda birinde göz kapaklarını aralar.

Ne bir saniye önce ne bir saniye sonra.

Tam otuz bir yıllık milimetrik bir koşullanma.

Gözlerinde en ufak bir uyku sersemliği, en ufak bir esneme göremezsiniz.

Sanki bir buçuk saattir derin komada yatan o değilmiş gibi zinde ve hazırdır.

Bileğindeki saati kontrol etmemiştir.

Telefonunun alarmı bile kurulu değildir.

Fakat bedeni, o sarı plastik kasisin frekansını ve yaylanma açısını ezbere bilmektedir.

Bu kasis onun mesai başlangıç gongudur.

Tüm vücut hücreleri mesai ritmine aynı anda uyanır.

VI. Maslak Otoparkındaki Kasis: Kusursuz Bir Uyanış ve Mesai

Servet Bey cam kenarındaki kaşe kabanını tek bir zarif el hareketiyle çeker alır.

Kabanın kırışıklıklarını iki eliyle silkerek düzeltir.

Gömlek cebindeki kemik çerçeveli okuma gözlüğünü çıkarır, burnuna özenle oturtur.

Lacivert atkısını boynuna nizami bir şekilde sarar.

Evrak çantasını kucağına alır.

Kabanını giyer, düğmelerini aşağıdan yukarıya sırayla ilikler.

Yan koltuktaki Emre şaşkınlıktan dili tutulmuş vaziyette ona bakar.

Servet Bey Emre’ye doğru döner.

Yüzünde dingin, babacan ve bilgece bir tebessüm belirir:

— “Günaydın delikanlı. Çok kasma kendini, bu kuleler senden de benden de büyüktür.”

Emre yutkunur, titrek bir sesle fısıldar:

— “Günaydın Servet Bey. Haklısınız galiba.”

Minibüsün havalı kapısı tıslayarak sonuna kadar açılır: FIIISSS!

Servet Bey basamaklardan sakin ve ağırbaşlı adımlarla iner.

Otoparkın serin mermer zemininde turnikelere doğru adımlar.

Personel kartını ceketinin cebinden çıkarır.

Turnikeye okutur: BİİİP!

Turnikenin yeşil ışığı yanar, kollar döner.

Günde sekiz saat boyunca gelen faturalara damga basacaktır.

Maaş bordrolarının yuvarlama farklarını kontrol edecektir.

Yöneticilerin kaprislerini sineye çekecektir.

Fakat saat akşam 17.35 olduğunda, o beyaz Isuzu Turkuaz servisi yine aynı peronda bekleyecektir.

Ve Servet Bey, üçüncü sıra sol cam kenarındaki kutsal makamına yeniden kurulacaktır.

Kafasını yine o soğuk cama emanet edecektir.

Ve holdingde kıyamet kopsa bile, o eşsiz derin uykusuna kaldığı yerden huzurla devam edecektir.

Çünkü kurumsal hayatın nihai sırrı hırslı hedeflerde değil; o sarı kasise kadar huzurla uyuyabilmektedir.