Holdingde Bir Kalem Almak İçin Doldurulan Altı Sayfalık Talep Formu

Saat Salı sabahı 10.15.

Maslak Büyükdere Caddesi’ndeki plazanın on sekizinci katındayız.

Açık ofiste ağırbaşlı, donuk bir kurumsal sessizlik hüküm sürer.

Hava ozon, taze toner tozu ve laminat zemin cilası kokar.

Fotokopi makinesi ritmik bir sesle yüzlerce sayfa basar:

Vıjjjt… Çat! Vıjjjt… Çat!

Dış Ticaret Operasyon Uzmanı Taner masasında oturur.

Taner yirmi yedi yaşındadır.

Önünde yüz elli bin dolarlık acil bir gümrük konşimentosu durur.

Evrakın altına mavi mürekkeple imza atması gerekmektedir.

Plazanın lobi katında kurye bekler.

Motosikletli kurye beş dakikada bir Taner’i arar:

— “Taner Bey, Haydarpaşa Limanı evrak bekliyor, motor çalışıyor!”

— “İki dakikaya iniyorum Ahmet, kalemin mürekkebi takıldı!”

Mavi tükenmez kalemi kağıda bastırır.

Kalemin ucu cızıldar. Mürekkep akmaz.

Taner kalemi sallar, avucunun içine karalar.

Kalemin plastik gövdesine hırsla vurur:

— “Hadi be, tam sırasıydı!”

Fakat kalem tamamen ölmüştür. İçindeki mavi sıvı tükenmiştir.

Taner çaresizce ayağa kalkar.

Katın en stratejik noktasına doğru yürümeye başlar.

Hedef bellidir: Kat Sekreteri Şükran Hanım’ın kilitli çelik dolabı.

Taner henüz bilmez, fakat birazdan bürokratik bir bataklığa gömülecektir.

I. Mavi Tükenmezin Ani Ölümü: Kriz Patlak Verir

Şükran Hanım elli üç yaşındadır.

Tam yirmi sekiz yıldır holdingin demirbaşıdır.

Koyu kahverengi döpiyes ceket giyer. Saçları kuaförden yeni çıkmış gibi kusursuzdur.

Boynunda altın kaplama kalın bir gözlük zinciri asılıdır.

Arkasında gri renkli devasa bir çelik kırtasiye dolabı yükselir.

O dolap katın nükleer sığınağı gibidir.

İçinde binlerce kutu ataç, fosforlu kalem, yapışkanlı not kağıdı ve tükenmez kalem saklıdır.

Dolabın en üst rafında 1980’lerden kalma daktilo şeritleri durur.

Yanında pelür kağıtları, kırmızı ıstampa mürekkepleri ve mühür mumu paketleri dizilidir.

Şükran Hanım bu dolabı kutsal bir hazine gibi bekler.

Hiçbir malzeme onun izni olmadan o metal kapaktan dışarı çıkamaz.

Fakat o dolabın anahtarı sadece Şükran Hanım’ın deri çantasında durur.

Taner masaya yaklaşır, sesini olabildiğince nazik tutar:

— “Şükran Abla, günaydın. Kolay gelsin.”

Şükran Hanım gözlüğünü takar, başını ağır ağır kaldırır:

— “Resmi ortamda abla demeyelim Taner Bey. Şükran Hanım.”

— “Özür dilerim Şükran Hanım. Masamdaki mavi kalem bitti de.”

— “Eee Taner Bey?”

— “Dolaptan bana tek bir mavi tükenmez verebilir misiniz? Gümrük evrakı bekliyor.”

Şükran Hanım’ın kaşları anında çatılır.

Yüzünde bir devlet dairesi ciddiyeti belirir:

— “Öyle ‘Bana bir kalem ver’ demekle olsaydı, bu holding batardı Taner Bey.”

— “Şükran Hanım, alt tarafı tek bir tükenmez kalem!”

— “Alt tarafı dediğiniz nesne holdingin sarf malzemesidir. Prosedürümüz bellidir.”

Taner şaşkınlıkla yutkunur.

II. Şükran Hanım’ın Çelik Dolabı ve Kutsal Anahtarlık

Taner dolabın camından içeriye bakar.

Raflarda düzinelerce açılmamış Scrikss ve Bic kutusu dizilidir.

Yüzlerce kalem orada Taner’e adeta göz kırpar.

Taner elini uzatmak ister:

— “Şuradan bir tane alayım, sonra kaydını yaparsınız.”

Şükran Hanım masaya sert bir şekilde cetvelle vurur:

— “Elinizi çekin Taner Bey! Sayım tutanağını bozacaksınız!”

— “Neden Şükran Hanım?”

— “İç denetim haftasındayız. Sayımdaki tek bir eksik kalem zimmet suçudur.”

— “Peki ben ne yapacağım? Konşimento yarım saate limana gitmeli!”

Şükran Hanım çekmecesinden kalın bir matbu evrak destesi çıkarır.

Önüne koyar:

— “Form 402-B dolduracaksınız.”

— “Form 402-B nedir?”

— “Kırtasiye Sarfiyatı ve Bireysel Zimmet Talepnamesi.”

— “Kaç sayfa bu form Şükran Hanım?”

— “Önlü arkalı tam altı sayfa Taner Bey. Eksiksiz doldurulacak.”

Taner formun kalınlığına bakar.

Milyon dolarlık ihracat sözleşmesi bile üç sayfadır.

Fakat elli liralık bir kalem için altı sayfalık sorgulama hazırlanmıştır.

III. Form 402-B: Altı Sayfalık Kırtasiye Talepnamesi

Taner formu alır, masasına döner.

Başlık büyük harflerle yazılmıştır:

“T.C. İDARİ İŞLER DİREKTÖRLÜĞÜ SARFİYAT GEREKÇE BEYANNAMESİ”.

İlk sayfa kimlik ve pozisyon bilgilerini içerir:

Sicil no, masraf merkezi kodu, fonksiyonel departman adı, kat no, masa no.

İkinci sayfa Taner’i zihinsel bir girdaba sokar:

“Sarf Malzemesi Teknik Gerekçelendirmesi”.

Sorular art arda sıralanır:

1. Talep edilen kalemin rengi neden mavi olarak seçilmiştir? Siyah renk ikame edilemez mi?

2. Tükenmez kalem yerine mekanik kurşun kalem kullanımı değerlendirilmiş midir?

3. İlgili imza işlemi dijital e-imza ile tamamlanamaz mı?

4. Bu kalemin kullanılacağı evrakın şirkete yaratacağı tahmini katma değer nedir?

5. Personelin son on iki ayda tükettiği toplam kırtasiye adedi nedir?

6. Kalem kaybı durumunda personelin maaşından kesinti yapılması kabul edilir mi?

Taner çıldırmak üzeredir:

— “Mert, gel şuraya bir bak!”

Yan masadaki operasyon uzmanı Mert güler:

— “Ben geçen ay kırmızı tahta kalemi için sekiz sayfa doldurdum abi.”

— “Sonuç ne oldu Mert?”

— “Reddettiler. Tahtaya parmakla çizim yapın dediler.”

— “Şaka yapıyorsun değil mi?”

— “Valla ciddiyim abi, bütçe aşımı dediler, parmakla anlattık projeyi.”

Taner dişlerini sıkar. Formu doldurmaya devam eder:

“Mavi renk gümrük yönetmeliğinde ıslak imza şartıdır. Siyah renk fotokopi sanılmaktadır.”

IV. Hurda Gövde Teslim Tutanağı ve Çevre Beyanı

Formun dördüncü sayfası çevre uyum kurallarına ayrılmıştır.

Başlık: “Atık Plastik ve Çevre Kirliliği Muvafakati”.

Madde 8.4 son derece açıktır:

“Yeni yazım aracı talep eden personel yükümlüdür. Tükenen kalemin gövdesini ve bilye ucunu idari işlere teslim edecektir.”

Taner cebindeki bitik mavi kalemi çıkarır.

Şükran Hanım’ın masasına koşar:

— “Alın Şükran Hanım, eski kalemin cesedi burada!”

Şükran Hanım büyüteçle kaleme bakar:

— “Taner Bey, bu kalemin kapağı nerede?”

— “Kapağı kayboldu Şükran Hanım.”

— “Kapak olmadan hurda teslimi alamam.”

— “Kapak plastik bir parça sadece!”

— “O kapak geri dönüşüm envanterimizde beş gram polietilen olarak kayıtlıdır.”

— “Şükran Hanım, gemi limandan kalkacak diyorum!”

— “Kayıp hurda tutanağı dolduracaksınız o zaman Taner Bey. Ek-2 formunu ekleyin.”

Taner masasına döner, yerdeki halının altına bakar.

Eski kalemin mavi kapağını bulmak için masaların altına sürünür.

Yan masanın altında eski, kurumuş kırmızı bir kalem bulur.

Hemen Şükran Hanım’a koşar:

— “Kapak yerine bu kırmızı kalemi hurdaya versem?”

Şükran Hanım dehşetle bakar:

— “Asla olmaz Taner Bey! Renk uyumsuzluğu tutanağı patlatır!”

— “Yahu ikisi de plastik!”

— “Mavi kalemin hurdası kırmızı olamaz. Prosedür ihlalidir.”

Taner çaresizce kalorifer peteğinin arkasına bakar.

Toza batmış mavi kapağı nihayet parmaklarıyla çeker.

Kapağı Şükran Hanım’a teslim eder.

Şükran Hanım tatmin olur, sarı bir zarfa koyup üzerine kaşe basar: HURDA ONAYLANDI.

V. Maslak - Altunizade Onay Hattı: Hiyerarşi Zirvesi

Form tamamlanır. Ancak çile henüz bitmemiştir.

Şimdi onay zinciri başlar.

Sistem elden imza kabul etmez.

Form taranacak, PDF olarak holding kurumsal intranetine yüklenecektir.

Onay hiyerarşisi sırayla devreye girer:

1. Birim Yöneticisi Onayı.

2. Bölüm Direktörü Onayı.

3. Maslak İdari İşler Şefi Onayı.

4. Altunizade Bütçe ve Mali Kontrol Müdürlüğü Onayı.

Taner intranet ekranını izler.

Saat 14.00 olur. Birim yöneticisi onaylar.

Saat 17.30 olur. Bölüm direktörü toplantıdadır, onay gecikir.

Ertesi gün sabah saat 11.00’de direktör onaylar.

Talep Altunizade merkezine gider.

Altunizade Bütçe Müdürü şerh düşer:

“Departmanın Q3 kırtasiye bütçesi yüzde doksan beşe ulaşmıştır. Tasarruf tedbirleri kapsamında 0,5 uçlu kalem önerilir.”

Taner telefon açar, bütçe uzmanına yalvarır:

— “Gözünüzü seveyim onaylayın, gemi üç gündür Haydarpaşa’da bekliyor!”

Bütçe uzmanı iç çeker:

— “Holding prensipleri gereği bütçe aşımını göze alamayız.”

— “Tek bir Bic kalem altı lira elli kuruş!”

— “Mesele tutar değil Taner Bey, mesele disiplindir.”

— “Disiplin yüzünden şirket batacak!”

— “Batarsa bütçe disiplini içinde batar Taner Bey. Usulümüz budur.”

— “Genel Müdür Yardımcısına çıkacağım!”

— “Çıkın Taner Bey. O da onaylamadan önce bana soracak.”

Üçüncü günün akşamı nihayet yeşil tik yanar: BÜTÇE ONAYLANDI.

VI. Dört Gün Sonra Gelen Zafer: Kutsal Bic Kalem Töreni

Cuma sabahı saat 09.30.

Taner’in mavi kalemi biteli tam doksan altı saat olmuştur.

Şükran Hanım’ın masasındaki yeşil lamba yanar.

Şükran Hanım ayağa kalkar.

Büyük bir ciddiyetle deri çantasından pirinç anahtarlığı çıkarır.

Çelik dolabın kilidine sokar.

İki tur sola çevirir. Dolabın metal kapısı ağır bir gıcırtıyla açılır.

Açık ofisteki tüm çalışanlar nefesini tutar.

Şükran Hanım mavi Bic kutusundan tek bir kalem çeker.

Dolabı hemen kilitler.

Kalemi kırmızı kadife bir kılıf gibi tutarak Taner’e doğru yürür.

Masanın önünde durur:

— “Taner Bey, onayınız tamamlandı.”

Taner gözleri yaşlı bir şekilde ayağa kalkar:

— “Teşekkür ederim Şükran Hanım.”

— “Şurayı, şurayı ve şu alt kısmı imzalayın. Kalem size zimmetlenmiştir.”

Taner başka birinin ödünç verdiği kurşun kalemle zimmet defterini imzalar.

Defter tam yüz yıllık bir noter defteri ağırlığındadır.

Sayfanın başında kırmızı harfler parlar:

“SARFİYAT VE TESLİM TESELLÜM DEFTERİ”.

Şükran Hanım kalemin seri numarasını kurşun kalemle deftere işler.

Taner’e dönüp tembihte bulunur:

— “Kalemi masada bırakıp yemeğe gitmeyin Taner Bey.”

— “Neden Şükran Hanım?”

— “Yan masadakiler çalar. Sonra yine altı sayfa form doldurursunuz.”

Taner mavi tükenmezi eline alır.

Kalemin plastik gövdesi soğuktur.

Taner masasına döner, gümrük evrakını önüne çeker.

Telefonu çalar.

Arayan gümrük müşaviridir:

— “Taner Bey, konşimento nerede kaldı?”

— “İmzalıyorum Serdar Bey, kalemim yeni çıktı.”

— “Çok geç Taner Bey. Gemi bu sabah Singapur’a ceza ödeyerek kalktı.”

— “Nasıl yani?”

— “Gecikme cezası tam kırk beş bin dolar yazıldı şirkete.”

Taner elindeki mavi Bic kaleme bakar.

Holding altı liralık bir kalem için kırk beş bin dolar kaybetmiştir.

Serdar Bey telefonu kapatır.

Taner masadaki boş kahve fincanına bakar.

Kalemi elinde çevirir.

Şükran Hanım’ın odasına doğru bakar.

Şükran Hanım arkasındaki çelik dolaba gururla bakar.

Pirinç anahtarlığı boynundaki zincire asar.

Çünkü holdingde para kaybedilebilir.

Müşteri kaybedilebilir.

Uluslararası itibar yerle bir olabilir.

Hatta fabrikalar bile batabilir.

Ama o altı sayfalık talep formunun tek bir maddesinden asla taviz verilemez.

Kırtasiye dolabı kilitli kalmalıdır.

Dolap açılırsa hiyerarşi çöker.

Hiyerarşi çökerse holdingin koca saltanatı bir günde dağılır.

Bu yüzden o mavi kalemler dolapta kalacaktır.

Evraklar gecikecek, gemiler kaçacaktır.

Fakat kurumsal usul sonsuza dek yaşayacaktır.