Unicorn Olacağız Masallarıyla Gece 02.00 Ofise Söylenen Çiğ Köfteler

Saat gece yarısı 02.15.

Levent Büyükdere Caddesi’nin arka sokaklarındayız.

Eski bir apartmanın rutubetli eksi birinci kat ofisindeyiz.

Dışarıda hafif bir çisenti var. Sokak lambası sarı sarı yanar.

İçeride sadece altı adet dev monitörün soluk mavi ışığı parlar.

Odanın havası yoğundur.

Buram buram çiğ köfte, isot, ezilmiş limon ve acılı şalgam kokar.

Masanın üstünde yağlı kağıtlar, buruşmuş alüminyum folyolar durur.

Kıdemli Mobil Geliştirici Serkan otuz yaşındadır.

Gözleri ekrandaki Flutter kodlarına kilitlenmiştir.

Sol elinde yarısı yenmiş mega lavaş çiğ köfte dürüm tutar.

Sağ eliyle mekanik klavyede kod yazar.

Bir damla nar ekşisi klavyenin boşluk tuşuna damlar:

Pıt.

Serkan tişörtünün ucuyla tuşu silmeye çalışır:

— “Kahretsin, space tuşu yapış yapış oldu!”

Karşısında startup’ın kurucusu ve CEO’su Batu durur.

Batu yirmi dokuz yaşındadır.

Koç Üniversitesi mezunudur. Üzerinde siyah kapüşonlu bir sweat vardır.

Batu ellerini çırpar, gözlerinde uykusuzluğun getirdiği bir çılgınlık parlar:

— “Boşver space tuşunu Serkan! Yarın Londra’daki fona sunumumuz var!”

— “Batu, gözlerim kan çanağı oldu. Üç gündür uyumadık.”

— “Büyük düşüneceksin dostum! Biz bu ülkenin ilk decacorn’u olacağız!”

Serkan dürümünden koca bir ısırık daha alır.

Midesi alev alev yanar.

Unicorn rüyası Levent’in bodrum katında bir kabusa dönüşür.

I. Decacorn Hayali ve Gece Yarısı Söylenen Mega Dürümler

Her şey altı ay önce başlamıştır.

Batu San Francisco’dan yeni dönmüştür.

Cebinde parlak bir sunum ve büyük iddialar vardır:

“Yapay zeka tabanlı mikro teslimat platformu kuruyoruz!”

Uygulamanın mantığı basittir:

Mahalle bakkallarından sipariş alan otonom bir rota algoritması.

Batu ilk günlerde Kanyon’daki kafelerde yatırımcı avına çıkmıştır.

Yirmi farklı melek yatırımcıya sunum yapmıştır.

Hepsi ‘Traction görmek istiyoruz’ diyerek kapıyı göstermiştir.

Batu pes etmemiştir:

— “Biz geleneksel sermayeye boyun eğmeyeceğiz!”

— “Kendi yağımızda kavrulacağız, bootstrap büyüyeceğiz!”

İlk üç ay harika geçmiştir.

Batu her toplantıda aynı kelimeleri tekrarlar:

Disruptive innovation, scalable growth, unit economics, blitzscaling.

Ekipteki herkes bu havalı terimlerle sarhoş olmuştur.

Fakat dördüncü ayda kasadaki para suyunu çeker.

Ofiste espresso biter, üçüncü nesil çekirdek kahve tükenir.

Yemek bütçesi sıfıra iner.

Geceleri ofise sipariş verme görevi Junior Test Uzmanı Derya’ya kalır.

Derya telefonundaki sipariş uygulamasını açar.

Sepette en ucuz menüyü arar:

“Öğrenci Dostu Mega Çiğ Köfte Dürüm + Ayran: 120 TL”.

Derya başını kaldırır:

— “Batu Abi, yine Çiğ Köfteci Sait Usta’dan mı söylüyorum?”

Batu başını sallamadan ekrana bakar:

— “Söyle Deryacığım. Bol acılı olsun, uykumuz kaçsın.”

— “Limon da isteyeyim mi abi?”

— “İste tabii, C vitamini direnç verir.”

Yarım saat sonra kapı çalar.

Islak yağmurluklu bir kurye elinde beyaz naylon poşetle girer.

Poşetten yayılan sarımsak kokusu odayı anında teslim alır.

Silikon Vadisi hayalleri çiğ köfte lavaşına sarılır.

II. Nar Ekşili Trackpad ve Çöken Veritabanı

Saat 03.10 olur.

Serkan dürümünü bitirir, parmaklarını peçeteye siler.

Fakat ellerindeki isot kokusu gitmez.

MacBook’un cam trackpad’ine dokunur.

Yağlı parmak izi yüzünden imleç ekranda titrer, kaymaz.

Serkan sinirle bağırır:

— “Batu, test ortamındaki PostgreSQL veritabanı yanıt vermiyor!”

Batu koltuğundan fırlar:

— “Nasıl vermez Serkan? Yarın demoda canlı veri göstereceğiz!”

— “Sunucunun RAM’i taştı abi. AWS’e para ödemediğimiz için t2.micro paketteyiz!”

— “Paketi yükseltemez miyiz?”

— “Şirket kartında bakiye yok Batu!”

Batu hemen telefonla müşteri hizmetlerini aramaya kalkar:

— “Acil destek hattını arıyorum!”

Telefondaki robotik kadın sesi konuşur:

“Sayın müşterimiz, temel destek paketinde telefonla destek hizmetimiz bulunmamaktadır.”

Batu telefonu masaya fırlatır:

— “Kahretsin, adamlar bizi insan yerine bile koymuyor!”

Derya köşeden seslenir:

— “Benim kredi kartından çekelim mi abi?”

Batu sevinçle ellerini birleştirir:

— “Harikasın Derya! İşte gerçek startup ruhu bu!”

— “Gelecek ay maaşla ödersiniz değil mi abi?”

— “Ödemez miyiz hiç canım? Yatırım gelsin, limitini ikiye katlarız.”

Derya kart bilgilerini girer.

AWS paketi açılır. Sunucu derin bir nefes alır.

Fakat herkes bilir ki o para Derya’ya asla geri ödenmeyecektir.

Gençlerin şahsi kredi kartları, kurucuların vizyon masallarına yakıt yapılır.

III. SQL İllüzyonu: Şişirilen Büyüme Grafikleri

Saat 04.00’e yaklaşır.

Batu sunum slaytlarının başına geçer.

Ekranda devasa bir büyüme grafiği parlar: “User Growth 2026”.

Çizgi dik bir açıyla gökyüzüne doğru tırmanır.

Serkan ekrana göz ucuyla bakar:

— “Batu, bu grafikteki kullanıcı sayısı gerçek mi?”

Batu göz kırpar:

— “Göreceli bir gerçeklik diyelim Serkan.”

— “Nasıl yani abi?”

— “Veritabanındaki her tekil oturumu beş aktif kullanıcı saydım.”

— “Neden beş abi?”

— “Çünkü o kullanıcılar uygulamayı arkadaşlarına tavsiye edecek potansiyele sahip.”

Serkan şaşkınlıkla güler:

— “Batu sen delirdin mi? Buna dolandırıcılık derler!”

— “Dolandırıcılık deme Serkan, ‘Future Value Projection’ de.”

— “Yatırımcı yemez bunu!”

— “Yatırımcı rakama bakmaz dostum, büyüme hikayesine bakar.”

Batu slaytı kaydeder: PITCH_DECK_FINAL_V22.PDF.

Grafikler tamamen hayal ürünüdür.

Kullanıcı yorumları sahte hesaplarla yazılmıştır.

Metrikler çiğ köftenin yarattığı gece hezeyanıyla uydurulmuştur.

Derya fincanındaki soğuk çayı karıştırır:

— “Serkan Abi, sen eskiden KoçSistem’de çalışıyordun değil mi?”

Serkan acı bir tebessüm eder:

— “Evet Derya, dört yılım geçti orada.”

— “Neden istifa ettin abi?”

— “Özgürlük istedim kızım. Kendi kaderimi tayin edecektim.”

— “Peki değdi mi abi?”

— “Gördüğün gibi Derya, şimdi gece üçte çiğ köfteciye borç takıyoruz.”

Derya iç çeker:

— “Ben de mezun olunca direkt buraya girdim. Hiç kurumsal şirket görmedim.”

— “Görmediğin daha iyi mi oldu sence?”

— “En azından maaşları gününde yatıyordu abi.”

Serkan başını sallar. Hak vermekten başka çaresi yoktur.

IV. Silikon Vadisi Jargonu vs. Sait Usta Gerçeği

Saat 04.45 olur.

Ofise derin bir sessizlik ve ağırlık çöker.

Klimanın filtresi tıkanmıştır, içerisi nefes alınmaz haldedir.

Batu beyaz tahtanın önüne geçer.

Elindeki mavi tahta kalemiyle şemalar çizer:

— “Bakın arkadaşlar, pipeline’ı tokenize edeceğiz.”

— “Kullanıcı verisini web3 altyapısına bağlayacağız.”

— “Sonra da Londra merkezli bir SPAC şirketiyle birleşeceğiz.”

Tam o sırada ofis kapısı tıklatılır.

İçeri beyaz önlüklü, bıyıklı bir adam girer.

Bu kişi köşedeki Çiğ Köfteci Sait Usta’dır.

Elinde bir hesap fişi tutar:

— “Gençler kolay gelsin.”

Batu toparlanır:

— “Buyrun Sait Usta, bir sorun mu var?”

— “Var ya Batu Bey. Son dört günün dürüm parası birikti.”

— “Yarın hallederiz Sait Usta, turu kapatıyoruz.”

Sait Usta başını sallar:

— “Bana tur mur anlatma evlat. Bin iki yüz lira hesap var.”

— “Sait Usta, biz küresel bir fintech altyapısı kuruyoruz.”

— “Fintech’ini bilmem ama lavaşın parası nakit ödenir.”

Batu ceplerini yoklar. Pantolonundan bozuk paralar çıkar.

Masanın üstündeki madeni paraları sayarlar:

Toplam altı yüz kırk lira çıkar.

Sait Usta parayı cebine atar, başını sallar:

— “Bana bak Batu Bey, ben bu işe doksan ikide başladım.”

— “Tebrik ederiz Sait Usta.”

— “Kağıthane’de iki tane dairem var, dükkan da kendi mülküm.”

— “Ne güzel abi.”

— “Tek kuruş banka borcum yok. Siz okumuş çocuklarsınız, gece ikide aç geziyorsunuz.”

— “Bizimki sermaye yatırımı Sait Usta, yakında çok zengin olacağız.”

— “Ben paraya bakarım evlat. Zengin adamın dürüm borcu olmaz.”

Sait Usta kapıyı çarpar ve gider.

Silikon Vadisi vizyonu mahallenin çiğ köftecisine borçlu kalır.

V. Sabah 06.30: Holding Servislerini İzleyen Gözler

Saat sabah 06.30 olur.

Pencerelerin demir parmaklıklarından içeriye gri bir gün ışığı sızar.

Ezan sesi uzaktaki camiden yankılanır.

Serkan ayağa kalkar, uyuşan bacaklarını esnetir.

Midesinde korkunç bir asit yangını vardır.

İsot ve acı sos yemek borusunu yakar.

Pencerenin kenarına yaklaşır, sokağa bakar.

Büyükdere Caddesi’nin köşesinde beyaz bir holding servisi durur.

Servisin camından içerisi görünür.

Ütülü beyaz gömlekli, lacivert takım elbiseli adamlar koltuklarında huzurla oturur.

Kimi gazetesini okur, kimi başını cama dayamış uyur.

Hepsinin cebinde düzenli maaşı vardır.

Hepsinin evinde sıcak bir yatağı vardır.

Hepsinin cebinde özel sağlık sigortası kartı durur.

Dişleri ağrısa en lüks özel hastaneye giderler.

Yemek kartlarında her ay binlerce lira bakiye birikir.

Marmaris’te holding eğitim kampına giderler.

Derya yanına gelir, dışarıya bakar:

— “Serkan Abi, bu adamlar her akşam beşte evine gidiyor değil mi?”

— “Gidiyorlar Derya. Hafta sonu da çalışmıyorlar.”

— “Peki biz neden buradayız abi?”

Serkan cevap veremez.

Arkasındaki çöplüğe dönmüş ofise bakar.

Yerdeki çiğ köfte kağıtları, boş şalgam şişeleri, kirli bardaklar.

Ve koltuğunda horlayarak uyuyan CEO Batu.

VI. Mide Yanması ve Buharlaşan Rüyalar

Saat 08.00 olur.

Levent esnafı dükkanlarını açar.

Simitçiler sokak başlarında tezgah kurar.

Batu birden uyanır, saate bakar:

— “Kalkın! Yatırımcı toplantısına iki saat kaldı!”

Herkes telaşla toparlanır.

Serkan yüzünü lavaboda soğuk suyla yıkar.

Aynaya bakar. Gözlerinin akı sararmıştır.

Üzerine sinen çiğ köfte ve sarımsak kokusunu çıkarmak imkansızdır.

Parfüm sıkar, koku daha da tuhaflaşır.

Laptopunu çantasına koyar.

Saat tam 10.00 olur.

Zoom bağlantısı kurulur.

Ekranda Londra merkezli fon yöneticisi James belirir.

James’in arkasında şık bir City of London manzarası vardır.

Elinde ince porselen fincanda çay tutar:

— “Good morning team, let’s look at your traction.”

Batu şişirilmiş büyüme slaytlarını açar.

Heyecanla gelecekteki değerlemeleri anlatır.

Fakat kameradan Serkan’ın morarmış gözleri ve arkadaki dökük sıvalar görünür.

James slaytlara soğuk bir tebessümle bakar:

— “Interesting numbers Batu. But your churn rate seems quite high.”

— “We are optimizing our cohort retention James!”

— “Right. We will review internally and get back to you next quarter.”

James görüşmeyi tek tıkla kapatır.

Ekran kararır.

Ofise ölüm sessizliği çöker.

Gençlik bir rüyanın peşinde heba olmuştur.

Gerçekte ise ne hisse vardır, ne başarı, ne de zenginlik.

Geriye kalan tek somut şey:

Eski bir bodrum katı, ödenmemiş kredi kartları, uykusuz geceler ve geçmek bilmeyen bir mide yanmasıdır.

Yarın akşam yine aynı saatte o kapı çalınacaktır.

Yine acılı lavaşlar masaya serilecektir.

Ve o gençler milyar dolarlık masalları dinlemeye devam edecektir.

Çünkü hayal kurmak bedavadır.

Ama o hayalin bedeli bir ömürdür.